บทที่365มีข้าอยู่ไม่ต้องกลัว

พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นบรรยากาศก็เลยยังดูมืดๆพวกเขาเงยหน้ามองดูชายชุดดำที่ยืนตรงหน้าสีหน้าเขาช่างเย็นชาเยือกเย็นดูไม่ออกเลยว่ารอบข้างเขามีกับดักหรือเปล่า

ชูเซี่ยตกใจนางไม่ทันระวังคิดว่าถ้าพวกเขาถอนกับดักได้ก็จะไม่มีใครสังเกตเห็น

พวกเขาระมัดระวังกว่าที่นางคิด

บทที่366ความรู้สึกแปลกๆ

ชายชุดดำพูดเสร็จสีหน้าเชียนซานก็ดูหนักขึ้นมาหน่อยถึงแม้คนตรงหน้านางจะพูดอย่างไม่เรี่ยวมีแรงแต่คำพูดที่เขาพูดกลับสมเหตุสมผลมาก

หลี่อวิ๋นลี่อยากได้มีแผนมากมายเขาเป็นคนเจ้าเล่ห์แต่ว่าที่สำคัญที่สุดคือเขาต้องมีทหารและอาวุธ

อาวุธก็สำคัญมาก

หลี่อวิ๋นลี่ต้องรู้

บทที่367หายไปแล้ว

“ให้คนที่บาดเจ็บออกไปจากที่นี้ไปลงทะเบียนจากนั้นก็รีบไปข้าจะไปทางเหมืองฝั่งนั้นดูหน่อย”ชูเซี่ยเหมือนไม่ได้ฟังว่านอันและสั่งลงไปว่านอันตามมาติดๆลังเลสักพักสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรนางเดินตามชูเซี่ยต่อไป

การเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ว่านอันรู้ดีว่าถ้านายหญิงตัดสินใจแล้วเขาก็ต้องเ