บทที่280 ศิษย์พี่ศิษย์น้องพอกัน

ฉ่ายเวินพาชุนลานกับชิวเหว่เข้าไปพอกับชูเซี่ยและหยงกุ้ยท่ายเฟย นางเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มและทำความเคารพ“ข้าอวิ๋นซึน สวัสดีหัวหน้าเวิ่นและหยงกุ้ยท่ายเฟย!”

หยงกุ้ยท่ายเฟยทำเป็นไม่รู้และพูดว่า: “กุ้ยเฟยสายตาดีจริง ข้ายังไม่เคยเจอเจ้าแต่เจ้ากลับรู้ว่าข้าเป็นใคร

บทที่ 281 ช่วงเวลาอันเงียบสงบ

หลี่เฉินเย่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ลุกขึ้น!”

ฉ่ายเวินค่อยๆยืนขึ้นและส่งสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้งให้แก่ชายหนุ่มตรงหน้า

เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านางคือใครแต่กลับแสร้งทำเป็นไม่รู้ หรือว่าเขาไม่รู้จริงๆหรือว่าที่นางกลับมาก็เพราะเขา

ทุกส

บทที่ 282 ผิดใจ

หลายวันที่ผ่านมาเชียนซานไม่ได้เข้าวังเลยสักครั้งมาวันนี้นางกลับรีบร้อนเข้าวัง หญิงสาวเข้าไปในตำหนักของชูเซี่ยนานกว่าครึ่งชั่วยามก็ยังไม่ได้กลับออกมา

ท้ายที่สุดเชียนซานก็กระแทกประตูเปิดออกเสียงดังและกล่าวกับชูเซี่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าอยู่กับท่านมาหลายปี ปากท่านเอาแต่บอกว่า