บทที่24 มุ่งสู่หุบเขาเทียนหลาง

หลี่เฉินเย่นมิได้เอ่ยถามว่ามีอะไรอยู่ในห่อสัมภาระนั่น เพียงแค่เอ่ยปากถาม“เราออกเดินทางกันได้หรือยัง”

ชูเซี่ยพยักหน้าหงึกๆ ก่อนชำเลืองมองบริเวณด้านหลังของเขา“มีเพียงเราสองคนหรือเพคะ”

“เจ้าคิดว่าต้องไปกันกี่คนเล่า เปิ่นหวางขอเตือนเจ้า ทางที่ดีอย่าทำ

บทที่25 เส้นทางอันตราย

หลังจากพักผ่อนอย่างเต็มที่ ก็ได้เวลาออกเดินทาง

เพียงเพราะบทสนทนาก่อนหน้านี้ของคนทั้งสองทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งสองในยามนี้ต่างตกอยู่ในภวังค์ของตนเอง ตลอดระยะทางมิมีผู้ใดเอ่ยคำพูดออกมาสักคำ

รถม้าเข้าเขตหุบเขาเทียนหลางก็ตอนฟ้าสางแล้ว ตลอดระยะทางที่มาที่น

บทที่26 องค์ชายน้อยตกอยู่ในอันตราย

ช่างเป็นความรู้สึกที่อึดอัดอะไรเช่นนี้ หลังจากฉากสะเทือนขวัญเมื่อครู่ ยามนี้ พวกเขาก็มิได้มีผู้ใดเอ่ยปากพูดอะไรออกมาอีก

แสงแดดที่สาดส่งจากดวงอาทิตย์เริ่มแรงขึ้นทุกขณะ อากาศก็ร้อนขึ้นหลายส่วน น้ำค้างบนใบไม้ใบหญ้าต่างระเหยไปสิ้นแล้ว หลี่เฉินเย่นรับรู้