บทที่ 186 แนะนำให้เจ้ากลับเมืองหลวง

หากคนเราเป็นดั่งที่เห็นในคราแรก ก็คงจะดีมากทีเดียว

ชูเซี่ยไม่กล้าคิดอีก เรื่องอนาคตก็เหมือนกับยาพิษที่แตะต้องไม่ได้

จูฟางหยวนมองนาง พลางพูดขึ้นอีกว่า “ชูเซี่ย ขอถามหน่อย ตอนนี้เจ้ารู้สึกมีความสุขใช่หรือไม่”

“ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ” ชูเซี่

บทที่ 187 ข้าอยากเจอท่านพ่อ

จูฟางหยวนอธิบายว่า “อันที่จริงสองปีมานี้อาจารย์เจ้ารู้สึกเสียใจมาก ตอนนั้นเขาพูดแรงเกินไป แล้วก็ปิดกั้นเส้นทางเดินในวันข้างหน้าของพวกเจ้ามากไปด้วย พอเขาเห็นจิงโม่กับฉองเหลาขาดพ่อ เห็นเจ้าใช้ชีวิตอย่างโดเดี่ยว ทั้งยังเห็นหลี่เฉินเย่นไม่ยอมมีลูกแม้แต่คนเดียว ในใจของเ

บทที่ 188 ฮองไทเฮาถูกพิษหรือ

พระราชวัง ณ เมืองหลวงแคว้นเหลียง

ช่วงปลายปีที่แล้วอยู่ ๆ ฮองไทเฮาก็ล้มประชวร ช่วงแรกเริ่มเพียงแค่รู้สึกไร้เรี่ยวแรง ไม่อยากอาหาร ตามมาด้วยอาการเวียนศีรษะ ถึงจะขยับหรือไม่ขยับตัวก็มีอาการเวียนศีรษะ

ตอนนั้นหมอหลวงหลันวินิฉัยว่าเป็นโรคโลหิตจาง จัดเทียบยาบำรุงเล