บทที่ 180 คนที่ทำให้บิดาข้าต้องตายก็คือท่าน

ชูเซี่ยเดินทางมาถึงตำหนักของหรงกุ้ยไท่เฟย เมื่อหรงกุ้ยไท่เฟยเห็นนางก็ถอนหายใจออกมา “เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว บทที่เจ้าไม่อยู่ในวังวุ่นวายเหลือเกิน!” ยังไม่ทันที่ชูเซี่ยพูอะไรนางก็ยิ้มเย็นกล่าวขึ้นมาอีก “บ้านไม่เป็นบ้าน คนมากมายต้องมาตายด้วยน้ำมือของหญิงใจ

บทที่ 181 การจู่โจมในช่วงใกล้ตาย

สองตาของหลี่เฉินเย่นเบิกกว้าง จ้องมองนางราวกับจ้องปีศาจ ทันใดนั้นก็ปะทุเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "เหลวไหล ผู้หญิงร้ายกาจอย่างเจ้า ข้าไม่ควรพาลงเขามาตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ ควรจะจบกับเจ้าตั้งแต่บทที่ฝังอาจารย์ไปก่อนหน้านี้เสียด้วยซ้ำ"

ฉ่ายเวินมองเขาอย่างสงสาร

บทที่ 182 ชูเซี่ยสลบไสล

หมอหลวงทุกคนต่างก็มาแล้ว นี่คือการต่อสู้ระหว่างความเป็นกับความตาย เป็นช่วงเวลาที่หมอหลวงช่วงชิงกับเทพแห่งความตาย

หลี่เฉินเย่นกุมมือนางอยู่ข้างเตียงตลอดเวลา ในหัวนึกถึงแต่คำพูดของนักบวช ในใจเขาหมดหวังแล้ว แต่ก็ยังอัดฉีดความหวังให้ตนเองอยู่ไม่ขาด เขาบอกกับตัวเองว่า