บทที่ 131 ชูเซี่ยปลงพระชนม์

ชูเซี่ยประคองกายกับโต๊ะฝืนยืนด้วยหน้าขาวซีด ใจรู้สึกได้ถึงเพียงเลือดลมที่สูบฉีดไปมา ลำคอรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวหวาน นางกลืนเลือดกลับลงไปอย่างยากลำบากและยิ่งรู้สึกปวดหัววิงเวียนศีรษะ บทที่ส่งหลี่เฉินเย่นไปเมื่อครู่นี้เป็นการใช้พลังวิญญาณขั้นสูงสุดอย่างหนึ่งจนเกือบจะสูญ

บทที่ 132 ตัวตนของราชครู

ชูเซี่ยใช้กำปั้นเคาะหัวอันยุ่งเหยิง พยายามทำให้ตนเองสงบลงแล้วเค้นนึกเรื่องในความทรงจำ แต่พอนางยิ่งนึกก็ยิ่งสับสนมาขึ้น

จูฟางหยวนพูดอย่างอ่อนแรง “เรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่”

ชูเซี่ยเล่าเรื่องราวส่วนใหญ่ให้เขาฟัง แต่พอพูดถึงเรื่องหลังจากที่ตนเองส่งหลี่

บทที่ 133 สถานการณ์โดยรวมมั่นคงแล้ว

หลี่เฉินเย่นพูดอย่างเย็นชา “เป็นแผนที่โหดเหี้ยมยิ่งนัก!” เขาหยุดไปชั่วครู่แล้วถามขึ้นมาว่า “แล้วเสด็จพี่ล่ะทำไมเขาถึงได้ถูกจับกุม”

เชียนซานมองหลี่เฉินเย่นแวบหนึ่งแล้วกล่าว "ท่านอ๋องเจิ้งหย่วนก็เหมือนกันกับท่านที่ได้รับจดหมายนกพิราบ ระหว่างทางที่แอบ