บทที่ 123 กองทัพกลับเมืองหลวง

หรงเฟยเห็นว่าบัดนี้หลิงกุ้ยเฟยติดกับของนางเข้าเต็มเปาก็แสร้งเอ่ยเสียงให้เบาลง “เรื่องนี้ผู้คนที่อยู่นอกวังต่างก็รู้กันทั้งนั้น ได้ยินมาว่าบทที่ทำพิธีศพให้อดีตแม่ทัพจูนั้นมีผู้คนมากมายเห็นพวกเขาแตะเนื้อต้องตัวทั้งยังมีการโอบกอดกันท่าทางสนิทสนมกันยิ่งนัก ตอนนั้นทุก

บทที่ 124 ตัณหา

งานเลี้ยงค้อนรับยามค่ำคืนถูกจัดขึ้นในตำหนักเจิ้งหยาง

บทที่หลี่เฉินเย่นเดินทางกลับจวน ฉ่ายเวินก็ยืนให้การต้อนรับอยู่หน้าจวน

“ศิษย์พี่ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว!” ดวงตาของฉ่ายเวินเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา ความคิดถึงฉายชัดในดวงตากลมโตของนา

บทที่ 125 เฉินอวี่จู๋ล้มป่วย

หลังจากที่ฉ่ายเวินกลับไปแล้ว ชูเซี่ยก็ค่อยๆเปิดจดหมายออกมาอ่าน เนื้อความในจดหมายเขียนไว้ว่า ‘ชาตินี้คงไร้วาสนาต่อกัน ลาก่อน!’

ชูเซี่ยจัดการเผาจดหมายฉบับนี้ทันทีที่อ่านจบ นางค่อยๆมองดูจดหมายที่ถูกเผากลายเป็นกองไฟย่อมๆ เชียนซานที่ยืนอยู่ด้านห