บทที่ 117 วิกฤตการณ์ในทุกย่างก้าว

ชูเซี่ยกดที่มือของนาง สายตามองไปทางหลี่เฉินเย่นแล้วเอ่ยว่า “ท่านอ๋อง พระชายาอาจจะหนาวเย็น ท่านถอดเสื้อคลุมด้านนอกให้พระชายาคลุมร่างกายไว้ ข้าจะพานางไปส่งพักผ่อนด้วยตัวเองเพคะ”

หลี่เฉินเย่นมองชูเซี่ยอย่างระแวงสงสัย พร้อมมองไปยัง เฉินอวี่จู๋ แม้ร่างกาย

บทที่ 118 คืนนี้ร่วมหอลงโลง

ฮองเฮาใช้สายตามองไปยังหรงเฟย หรงเฟยทรงเข้าใจจึงลุกขึ้นโอบกอดอันหลัย เอ่ยกับฮ่องเต้ว่า “ฝ่าบาทเพคะ อย่างนั้นคืนนี้ไปค้างที่ตำหนักของหม่อมฉันใช่หรือไม่เพคะ ฝ่าบาททรงให้อานเหยียนอยู่ในวัง แค่คืนแรกก็คงร้องไห้เสียงดังเป็นแน่เพคะ ฝ่าบาทซึ่งเป็นเสด็จปู่ย่อมมิอาจเพิกเฉยได

บทที่ 119 ความยุ่งยากของฮองเฮา

ชูเซี่ยรวบรวมจิตใจกลับมา เรียกหาเชียนซาน กำชับเขาไม่กี่ประโยค เชียนซานก็เข้าใจทันที ก่อนขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “เพียงครั้งนี้ที่สามารถหลบหลีกได้ แล้วครั้งละเพคะจะทำเช่นไร”

ชูเซี่ยถอนหายใจออกมา แล้วเอ่ยว่า “อย่าพึ่งคิดเรื่องหลังจากนี้เลย เรื่องตรงหน้าจัดกา