บทที่ 104 ความจริง

เพราะการปรากฎตัวอย่างกระทันหันของหลี่เฉินเย่นทำให้จูเก๋อหมิงตื่นตระหนกไม่น้อย แต่ทว่าสีหน้าของท่านหมอก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงทั้งยังยิ้มออกมาน้อยๆ “เหตุใดวันนี้จึงว่างมาหาข้าได้เล่า”

“ใช่ วันนี้เปิ่นหวางว่าง จึงแวะมาดูเจ้าเสียหน่อย”

ชายหนุ่มหันไปม

บทที่ 105 สตรีที่ไม่สำคัญ

ภายในพระราชวัง ณ ห้องทรงพระอักษร

สีพระพักตร์ของฝ่าบาทขุ่นเคืองยิ่งนัก พระหัตถ์ทั้งสองข้างถูกไขว้หลังไว้ขณะทรงสาวพระบาทไปมา เบื้องพระพักตร์มีชายหนุ่มผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่ ใบหน้าของชายผู้นั้นฉายแววหวาดกลัวขณะกำลังรอฟังรับสั่ง

“หาจนทั่วแล

บทที่ 106 กลับดำให้เป็นขาว

แม่ทัพเฉินรู้สึกขุ่นเคืองอย่างยิ่ง น้องสาวของเขาเพิ่งแต่งเข้ามาในจวนอ๋องได้เพียงไม่กี่วัน แต่เขากลับพูดจาไม่ไว้หน้านางเช่นนี้ได้อย่างไรกัน หากเขาจะคิดถึงพระชายาของตนก็แล้วไปเถิด แต่ทว่าหญิงสาวผู้นั้นเป็นใครมาจากไหนก็ไม่ทราบ แต่ตอนนี้น้องสาวเขาก็อยู่ภายในห้องนี้ด้วยจ