“เอาล่ะไหนๆ คุณก็จัดการยัยมลนั่นออกไปจากชีวิต และคุณก็ไม่ได้ทำอย่างที่ยัยลีคิด เอาเป็นว่าพวกเราเข้าใจในสิ่งที่คุณทำลงไปแล้วกัน ตอนนี้มุกคิดว่าเราควรมาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะไปหาตัวยัยลีได้ที่ไหน” คนที่รู้อยู่แก่ใจว่าคนที่ทุกคนกำลังตามหาอยู่ที่ไหน เอ่ยขึ้นเพื่อความเนียน

“แล้วพวกคุณพอจะรู้ไหมล่ะว่าลีเข

ร่างอวบอิ่มในชุดคลุมท้องชุดเดียวกับเมื่อวานแต่ผ่านการซักเรียบร้อยแล้ว เดินลงมาที่โต๊ะอาหารที่มีข้าวต้มหอมฉุยตั้งรอ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก นัยน์ตาที่แดงก่ำและรอยคล้ำใต้ดวงตาบ่งบอกว่าหญิงสาวนั้นคงร้องไห้ไม่ได้หลับได้นอนมาตลอดทั้งคืน ทำให้เจ้าของบ้านอย่างมุทิตาที่กลับมาถึงบ้านเอาตอนเก

“ไม่เอาด้วยหรอก คนอื่นก็เห็นกันพอดี ฉันรู้ทันหรอกน่าว่าแกจะหลอกให้ฉันกลับบ้านใช่ไหมล่ะ” คนคิดว่าตัวเองฉลาดบอกหน้าเชิด ซึ่งมุทิตาที่ไม่ได้มีความคิดอย่างนั้นก็ได้แต่หัวเราะน้อยๆ และคิดไปว่าในเมื่อเพื่อนรักพูดเหมือนชี้โพรงให้กระรอกแล้วก็น่าจะลองทำดูซะหน่อย ในเมื่อประณาลีไม่ยอมไปที่โน่นก็เปลี่ยนให้นิธิภ