“ไม่เอาอย่าร้องไห้ ผมขอโทษ...ดีใจมากรู้ไหมที่ได้ยินคุณบอกว่าผมคือผู้ชายที่สำคัญในชีวิตคุณ รักคุณกับลูกๆ นะ” ปลายนิ้วแกร่งไล้เช็ดน้ำตาแผ่วเบา ก่อนจะตามด้วยปากและจมูกที่พรมจูบไปทั่วใบหน้างาม และมาหยุดนิ่งที่ริมฝีปากบาง นิธิภัทรแนบริมฝีปากบดจูบอย่างอ่อนโยนขณะที่ฝ่ามือใหญ่ก็ลูบไล้ไปทั่วร่างบางที่ตอนนี้ด

“เราเข้าไปข้างในกันดีกว่านะ” เอ่ยจบก็คว้ามือบางมาจับแล้วเดินจูงมือเข้าไปข้างใน และระหว่างที่เดินนั้นพิตตินันท์ก็สอบประวัติการศึกษาและการทำงานของหญิงสาวไปด้วย

“เดี๋ยวผมถามหน่อยนะว่าคุณจบอะไรมา”

“การตลาดค่ะ” ประวิชญาบอก พร้อมกับมองพนักงานในบริษัทอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมรู้สึกทุกคนจะนอบน้อมกับชายหนุ่มเป

นิธิภัทรได้เลื่อนกำหนดการที่จะพาประณาลีไปจดทะเบียนสมรสที่อำเภอมาเรื่อยๆ จนกระทั่งวันนี้ครบหนึ่งเดือนเต็มๆ ก็ได้ฤกษ์งามยามดีเสียที หลังจากที่ผ่านมาเขาโหมเคลียร์งานทุกอย่างให้เรียบร้อย เพื่อจะได้หยุดงานอยู่กับลูกและเมียตลอดทั้งอาทิตย์

นอกจากนั้นยังเป็นครั้งแรกที่ได้ทำตามสัญญาที่ให้กับลูกๆ ไว้นั่นก็คื