ตลอดเวลาที่เดินกลับจากห้องของเด็กๆ มาที่ห้องนอนซึ่งตอนนี้ประณาลีได้ย้ายมานอนที่ห้องของนิธิภัทรแบบถาวร หญิงสาวจะคอยเหลือบตามองสามีทางพฤตินัยอยู่เป็นระยะๆ อยากจะถามเรื่องที่ทรรศน์กมลพูดเมื่อตอนกลางวันใจจะขาด แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่กล้า

“ลี คุณเป็นอะไรหรือเปล่า เห็นแอบมองผมแล้วถอนหายใจอยู่ตลอดเวลา” ปร

“เดี๋ยวสิลี อะไรทำให้คุณคิดบ้าๆ อย่างนี้ ผมงงๆ ไปหมดแล้วนะ”

“คุณไม่ต้องมาตีหน้าซื่อ ก็คุณเป็นคนยอมรับเองว่า ใช่” ร่างสูงที่กอดและรั้งคนเข้าใจผิดจนสามารถมานั่งที่เตียงได้นิ่งคิดไปนาน ก่อนจะยิ้มพลางส่ายศีรษะ เพราะใช่ในความหมายของเขากับของประณาลีคงแปลไปคนละเรื่องกันแน่ๆ

“โธ่...ลี คุณเข้าใจผิดไปใหญ่แล

“ไม่เอาอย่าร้องไห้ ผมขอโทษ...ดีใจมากรู้ไหมที่ได้ยินคุณบอกว่าผมคือผู้ชายที่สำคัญในชีวิตคุณ รักคุณกับลูกๆ นะ” ปลายนิ้วแกร่งไล้เช็ดน้ำตาแผ่วเบา ก่อนจะตามด้วยปากและจมูกที่พรมจูบไปทั่วใบหน้างาม และมาหยุดนิ่งที่ริมฝีปากบาง นิธิภัทรแนบริมฝีปากบดจูบอย่างอ่อนโยนขณะที่ฝ่ามือใหญ่ก็ลูบไล้ไปทั่วร่างบางที่ตอนนี้ด