“นี่ป้ารู้เรื่องของเอ่อ...” นางนารีไม่ตอบ นางเพียงอมยิ้มแล้วพยักหน้าน้อยๆ เท่านั้นประวิชญาก็รู้แล้วล่ะว่าเรื่องของพี่สาวกับนิธิภัทรคนรอบตัวคงรู้หมดแล้ว จะมีก็แต่เจ้าตัวเท่านั้นแหละมั้งที่คิดว่าเรื่องนี้เป็นความลับ

“ค่ะ งั้นญาไปนะคะทุกคนเรียกแล้ว” เธอยกมือไหว้ผู้สูงวัยก่อนจะเดินตรงไปที่รถของพิตตินันท

หลังจากทานข้าวจนอิ่มท้องได้ไม่ถึงห้านาที ประณาลีก็ลุกขึ้นปิดปากวิ่งหาห้องน้ำ เพราะอาหารที่เพิ่งทานลงไปเกิดตีขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย โดยมีประวิชญาวิ่งตามไปติดๆ ท่ามกลางความตกใจของหนุ่มๆ ทั้งสองและเด็กๆ ที่กำลังนั่งกินไอศกรีมอยู่ นิธิภัทรฝากลูกๆ ไว้กับน้องชายก่อนจะลุกขึ้นวิ่งตามไปอีกคนอย่างเป็นห่วงพี่เล

รถหรูสองคันวิ่งตามหลังกันเข้ามาจอดภายในอาณาเขตบ้านคันธารัตน์ รีน่ากับนีน่าที่วิ่งเล่นตลอดทั้งวันนอนหลับปุ๋ยอยู่ตรงเบาะหลัง ไม่ต่างกับพี่เลี้ยงสาวที่นั่งหลับคอพับคออ่อนมาตลอดทาง

“ลี...ลี...ตื่นได้แล้วถึงบ้านแล้วครับ” ประณาลีค่อยๆ ปรือตาขึ้น แม้ใบหน้าคมจะยื่นเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเขาเกือบชนกัน เธอก็ทำเ