นิธิภัทรมองใบหน้าสวยคมของหญิงสาวที่นอนหลับสนิทอยู่ในวงแขนใหญ่ของเขามาตลอดทั้งคืน แล้วเผลอคลี่ยิ้มออกมาอย่างลืมตัวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผับเมื่อคืน ขณะที่เขานั่งดื่มเหล้าเพื่อให้มันลืมความเจ็บปวด และคิดว่าจะกลับ จู่ๆ ก็มีผู้หญิงนัยน์ตาคมเดินเข้ามาทัก เธอไม่ได้เขามาแบบถึงเนื้อถึงตัวอย่างที่ผู้หญิงคนอ

“แล้วไอ้น้ำสีฟ้าๆ ที่เพื่อนคุณเอาให้ดื่ม และคุณสั่งมานั่งดื่มกับผม คุณคิดเหรอว่ามันไม่มีเหล้าผสมอยู่ และยิ่งคนไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์อย่างคุณด้วยแล้ว ก็ไม่แปลกหรอกที่จะเมา” พอชายหนุ่มเอ่ยถึงน้ำสีฟ้าแสนสวยขึ้นมา คราวนี้ประณาลีถึงกับยกมือขึ้นนวดขมับทั้งสองข้าง แรงๆ ความจำลางๆ หลังจากดื่มน้ำสีสวยที่ปาณิศาส

ด้านประณาลีหลังจากขึ้นรถแท็กซี่ได้ น้ำตาแห่งความอัปยศอดสู ที่อดทนอดกลั้นเอาไว้ก็หลั่งไหลออกมาราวเขื่อนแตก หมดแล้วความสาวที่เธอเฝ้าทะนุถนอมมากว่าสามสิบ ปี ทั้งที่เธอตั้งใจจะให้มันอยู่และตายไปพร้อมกับเธอ แต่วันนี้มันก็ถูกทำลายเพราะผู้ชายที่เธอไม่แม้แต่จะรู้จักมาก่อน แต่จะโทษใครได้ถ้าไม่โทษที่ตัวเองเมา