ในอีกมุมหนึ่งของผับ สาวๆ กลุ่มหนึ่ง มาเลี้ยงส่งท้ายความโสดให้กับเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมอย่างปานรำไพ ซึ่งสามารถปีนลงจากคานทองนิเวศน์ได้ในเวลาอันเฉียดฉิว ดังนั้นในกลุ่มห้าสาวก็จะเหลือเพียงแค่ ประณาลี ตุลยดาหรือลี สาวสวยนัยน์ตาคมคนเดียวในกลุ่มที่เกาะคานทองไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ทั้งที่เพื่อนในกลุ่มแก๊งค์ต่างก็ทยอยสละโสดกันไปจนหมดทุกคนแล้ว

เมื่อทุกคนมีความสุขกับชีวิตคู่กันถ้วนหน้า พวกเธอจึงไม่อยากให้เพื่อนสนิทอย่างประณาลี ที่มีอคติกับผู้ชายและชีวิตคู่ ซึ่งสาเหตุก็มาจากคนในครอบครัวของเธอนั้นเอง ที่มีแต่ผู้ชายเจ้าชู้ประตูดินไม่มีความรับผิดชอบ นับตั้งแต่พ่อบังเกิดเกล้าพี่ชาย ไม่เว้นแม้กระทั่งน้องเขย มันก็เป็นเรื่องที่น่าเห็นใจอยู่ ที่มีผู้ชายพรรค์นั้นอยู่ในวงจรชีวิตครอบครัว แต่ผู้ชายดีๆ ก็ใช่ว่าจะไม่มีในโลก ดังนั้นคืนนี้นอกจากจะเป็นการเลี้ยงส่งความโสดของปานรำไพแล้ว ก็จะมีปฏิบัติการณ์หาคู่จึงเกิดขึ้น

“นี่ยัยลี แกว่าผู้ชายคนนั้นเป็นไง หล่อเปล่า” ประณาลีที่เพิ่งมาถึงเพราะวันนี้เลิกงานช้ากว่าปกติ เนื่องจากพ่อแม่ของเด็กที่เธอรับผิดชอบเป็นพี่เลี้ยงในช่วงเวลาหลังเลิกเรียน คือตั้งแต่เวลาสี่โมงเย็นถึงหนึ่งทุ่ม เกิดติดธุระเลยข้อร้องให้เธออยู่ทำโอทีต่อจนถึงสามทุ่ม เอี้ยวตัวไปมองหนุ่มหล่อลูกครึ่ง ที่นั่งสาดเหล้าลงคอเป็นว่าเล่นเพียงลำพังตรงเคาน์เตอร์บาร์ และด้วยความหล่อเหลามีเสน่ห์ดึงดูดใจเพศตรงข้าม จึงมีสาวๆ แวะเวียนไปทักเขาบ่อยครั้ง เท่าที่แค่เธอหันไปมองก็มีถึงสองคน แต่ดูท่าพ่อหนุ่มลูกครึ่งจะหล่อเลือกได้ จึงไม่คิดจะสนใจหรือเล่นด้วย เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาดื่ม แล้วนั่งก้มหน้าอย่างคนทุกข์หนัก

“ก็หล่อ แล้วไง”

“สนปะ” คนถูกถามส่ายหน้าหวืออย่างไม่ต้องคิดให้เสียเวลา เล่นเอาทุกคนในกลุ่มทำหน้าเซ็ง ยกเว้นมุทิตาหรือมุกเท่านั้นที่ยิ้มจางๆ

“นี่พวกเธอ จะมาเลี้ยงส่งความโสดให้ยัยไพหรือมาหาคู่ให้ยัยลีกันแน่เนี่ย”

“แหม...ก็มาทั้งสองอย่างนั่นแหละ แกก็รู้ว่าพวกเราอายุขึ้นเลขสามกันถ้วนหน้า แต่ก็ดีหน่อยตรงที่ลงจากคานกันเกือบหมด ยกเว้นคุณประณาลีคนเดียวเท่านั้น ที่ยังไม่ยอมลงจากคาน ทั้งที่หน้าตาก็ใช่จะขี้ริ้วขี้เหร่...ถามจริงเถอะ แกไม่คิดจะหาแฟนจริงๆ เหรอยัยลี”

“ไม่ละ ชีวิตนี้ฉันขออยู่กับงานที่รัก ฉันก็พอใจแล้วละ งานมันซื่อสัตย์ ไม่เคยทรยศหรือหักหลัง” ประณาลีว่าพลางยิ้มขื่น เมื่อคิดไปถึงพฤติกรรมผู้ชายในครอบครัว ที่คอยทรยศหักหลังทำให้ชีวิตคู่เสียใจอยู่ร่ำไป

“แกจะบ้าเหรอยัยลี จะเอาคนไปเปรียบกับงานได้ยังไงกัน...ผู้ชายใช่ว่าจะเหมือนพ่อ เหมือนพี่ชาย หรือแม้แต่น้อยเขยแกไปซะทุกคน อย่างฉัน ยัยมุก ยัยปลา ยัยแหวน ยังเจอผู้ชายที่ดีเลย ทำไมแกไม่ลองเปิดใจบ้างวะ” ว่าที่เจ้าสาวบอกก่อนจะหันไปส่งสายตาหาแรงหนุนจากเพื่อนๆ แล้วก็เป็นปาณิศาที่เขยิบเข้าไปใกล้ๆ คนที่อยากเป็นโสดตลอดชีวิต พร้อมกับวางค็อกเทลสีสวยที่เพิ่งได้มาลงตรงหน้าประณาลี

“เอานี่ดื่มก่อน ฉันสั่งมาให้แกโดยเฉพาะ”

“น้ำอะไร สีสวยดี” คนที่ไม่สันทัดเรื่องเครื่องดื่มประเภทแอลกอฮอล์ทุกชนิด ถามพลางยกแก้วทรงสูงที่มีน้ำสีฟ้าสวยสดใสขึ้นมอง

“เขาเรียกว่าค็อกเทล รสชาติมันหวานๆ คล้ายกับน้ำผลไม้นั่นแหละ แกลองชิมสิแล้วจะติดใจ และระหว่างที่ชิมค็อกเทลสีสวยนี้ แกก็ช่วยฟังฉันหน่อยนะว่า พวกฉันมีความเห็นตรงกันว่าผู้ชายคนนั้น...” ปาณิศาพยักพเยิดไปที่นิธิภัทร และประณาลีก็หันไปมองตามนิดหนึ่ง ก่อนจะกลับมาจิบน้ำสีฟ้าในแก้วต่อ เพราะเริ่มรู้สึกติดใจกับความหวานของมันเข้าให้แล้ว ในขณะเดียวกันหูก็ไม่ลืมที่จะฟังปาณิศาพูดไปเรื่อย

“ลักษณะท่าทางการแต่งเนื้อแต่งตัวของเขาดูดีมากเลยนะ แถมหน้าตาก็หล่อเหลา แต่ทำหน้าเหมือนคนอกหักช้ำรัก พวกฉันเลยคิดว่าแกน่าจะไปทำความรู้จักกับเขาเสียหน่อยนะ” แต่มุทิตาผู้ที่มีความเห็นแตกต่างจากเพื่อนคนอื่นๆ แย้งขึ้น

“พวกแกทุกคนเห็นด้วยกับความคิดประหลาดๆ แต่ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่เห็นด้วย จู่ๆ พวกแกจะให้ยัยลีเดินเข้าไปทำความรู้จักกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ได้ไง เป็นคนดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ และดูสิมีผู้หญิงแวะเวียนเข้าหาเขาตลอด”

“แต่เขาก็ไม่ได้เล่นด้วยหรือสนใจใครเลยนะ แสดงว่าเขาอาจจะมีดีพอตัว และถ้าเขาอกหักช้ำรักมาจริงๆ ก็ให้ยัยลีช่วยดามอกซะเลย คราวนี้ยัยลีก็อาจจะได้พบรักแท้” สาวช่างฝันอย่างวศินีหรือแหวนเอ่ยขึ้น พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมที่หน้าอกพลางทำตาลอยเพ้อฝัน

“ยัยบ้า! แกจะให้ยัยลีมาหารักแท้ในที่แบบนี้เนี่ยนะ”

“อ่ะ รักแท้มันมีอยู่ทุกที่นั่นแหละ” ขณะที่มุทิตากับวศินีกำลังถกเถียงกันเรื่องรักแท้ ประณาลีที่นั่งเงียบละเลียดค็อกเทลสีสวยจนหมดแก้วก็เอ่ยขึ้น

“ที่พวกแกอยากให้ฉันไปทำความรู้จักคือผู้ชายคนนั้นใช่ไหม” นิ้วเรียวชี้ไปที่นิธิภัทร

“ใช่ๆ” ปานรำไพ วศินี และปาณิศาพูดขึ้นพร้อมกัน และยังไม่มีใครจะทันได้เอ่ยอะไรออกมา ร่างบอบบางของคนไม่อยากมีแฟนก็ลุกขึ้น เดินเซนิดๆ ไปหานิธิภัทร ที่ดื่มหนักซะจนคอแทบพับกับบาร์ตรงหน้า

“เฮ้ย! ยัยลีแกจะไปไหน” มุทิตาที่ทำท่าจะวิ่งไปรั้งเพื่อนเอาไว้ แต่สามสาวที่เหลือก็ไวพอกัน รีบช่วยกันดึงหนึ่งสาวเอาไว้ได้ทัน

“แกจะไปไหนยัยมุก ปล่อยยัยลีไปเถอะ เราเฝ้าดูห่างๆ อยู่ตรงนี้แหละ พ่อลูกครึ่งสุดหล่อคนนั้นเมาซะจนคอพับคงไม่มีปัญญาไปทำอะไรยัยลีได้หรอกน่า”

“คนเมานั่นแหละตัวดี แต่เอ๊ะ ทำไมจู่ๆ ยัยลีถึงเปลี่ยนใจไปตามคำยุของพวกแก ทั้งๆ ที่ตอนมาถึงยังส่ายหน้าหวืออยู่เลย”

“แกไม่รู้จักเหรอ น้ำเปลี่ยนนิสัยน่ะ” ปาณิศาพยักพเยิดไปที่แก้วค็อกเทลที่ตอนนี้เหลือเพียงแก้วเปล่าๆ พลางหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างพอใจในผลงาน เพราะต้องการเพิ่มความกล้าให้กับประณาลี เธอจึงได้สั่งค็อกเทลที่เพิ่มความแรงของเหล้าเขาไปอีก และมันก็มากพอที่จะทำให้คนคออ่อนอย่างประณาลีเมาได้

“แค่ค็อกเทลแก้วเดียวเนี่ยนะ ไม่น่าจะทำให้ยัยลีเมาได้ ถึงจะไม่เคยดื่มเครื่องดื่มที่ผสมแอลกอฮอล์ก็เหอะ อย่างมากก็แค่มึนๆ” ได้ยินอย่างนั้น คนต้นคิดป้องปากหัวเราะชอบใจ

“ก็เพราะแก้วนี้...ฉันสั่งพิเศษเพื่อยัยลีโดยเฉพาะยังไงล่ะ เพิ่มความแรงของเหล้าไปอีกเท่าตัว และผลมันก็ออกมาเป็นเยี่ยงนี้แล” มุทิตามองประณาลีที่ดูจะมีนิสัยต่างออกไปจากเวลาปกติที่สติสัมปชัญญะครบถ้วน แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่คิดว่าพอเหล้าเข้าปากคนเราจะเปลี่ยนกันได้ขนาดนี้

“ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ พวกแกก็อย่ามัวมองหนุ่มๆ เพลินจนลืมดูยัยลีล่ะ เดี๋ยวฉันมา” สั่งเสร็จร่างเล็กของมุทิตาก็เดินหายออกไป เหลือเพียงสามสาวที่จ้องประณาลีกับหนุ่มหล่อลูกครึ่งคนนั้นอยู่เป็นระยะๆ แต่พอมีหนุ่มหล่อหน้าตาดีเดินผ่าน พวกเธอก็ไม่พลาดที่จะพร้อมใจกันเหลียวมองตามไปจนสุดสายตา ตามประสาผู้หญิงที่ก็ชอบมองคนหล่อ ซึ่งก็ไม่ต่างกับผู้ชายที่ชอบมองคนสวย และยิ่งมองมันก็ยิ่งเพลิน เพลินซะจนลืมคำสั่งของคนที่ไปเข้าห้องน้ำยังไม่กลับ

ท่าทางกระซิบกระซาบชี้ไม้ชี้มือของเพื่อนๆ ทำให้มุทิตาที่เพิ่งกลับมามองตาม และเมื่อจุดหมายปลายทางของสายตาทุกคนไปตกอยู่ที่หนุ่มหล่อคนหนึ่ง ที่นั่งอยู่ห่างออกไปไม่มากนัก เธอก็ได้แต่ส่ายหน้า

“นี่ฉันว่าถ้าสามีและว่าที่สามีของพวกแกมาเห็นเข้า ว่าพวกแกกำลังจ้องผู้ชายราวกับจะกลืนกินอย่างที่ทำอยู่ตอนนี้ มีหวังได้เป็นเรื่องแน่ๆ” ทั้งสามสาวหันขวับ ก่อนปานรำไพคนที่จะเป็นเจ้าสาวในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็แย้งขึ้น

“บ้า! แกก็พูดจาน่าเกลียดนะยัยมุก พวกฉันแค่มองเป็นอาหารตาก็เท่านั้นเอง จริงไหนยัยปลา ยัยแหวน” สองแนวร่วมต่างรีบพยักหน้าหงึกหงัก หากสายตานั้นยังคงจับจ้องมองหาหนุ่มหล่อคนใหม่ไปเรื่อยๆ และพอเห็นคนที่ถูกตาต้องใจ ต่างก็กวักมือเรียกแล้วพยักพเยิดให้กันดู ก่อนจะกรี๊ดออกมาเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่ในกลุ่ม

“พวกแกมัวมองหนุ่มคนนั้นทีคนนี้ที แล้วที่ฉันสั่งให้ดูยัยลีล่ะ…อะไรนี่พวกแก” มุทิตาโวยวายเล็กน้อย ที่เพื่อนอีกสองคนลากเธอเข้ากลุ่มไปดูหนุ่มหล่อหน้าใสคนหนึ่งที่กำลังจะเดินผ่านโต๊ะที่พวกเธอนั่งอยู่

“อย่าบ่นนักเลยมาดูอาหารตาดีกว่า ไม่ต้องห่วงหรอกยัยลีน่ะ...นั่งหัวโด่อยู่นั่นไง...” ปานรำไพชี้นิ้วค้าง พลางขมวดคิ้วเพ่งมองไปที่เคาน์เตอร์บาร์ ที่เมื่อครู่ยังเห็นเพื่อนของเธอกับหนุ่มลูกครึ่งคนนั้น นั่งอยู่ตรงนั้นอยู่เลย เมื่อทั้งเพ่งและกวาดสายตามองไปจนรอบก็ไม่เห็นแม้เงา ปานรำไพจึงอุทานเสียงหลง

“เฮ้ย! ยัยลีหาย!”

“ยัยลีหาย!” สามคนที่เหลือหันขวับ พร้อมกับอุทานอย่างตกใจไม่แพ้กัน มุทิตามองไปที่เคาน์เตอร์บาร์ ที่ก่อนเธอจะไปเข้าห้องน้ำ ประณาลีกับหนุ่มลูกครึ่งคนนั้นยังนั่งคุยกันอยู่เลย ก่อนจะหันมามองหน้าเพื่อนๆ ทั้งสามอย่างเอาเรื่อง จากนั้นจึงรีบเดินรี่เข้าไปหาบาร์เทนเดอร์หนุ่มทันที

“โทษนะคะน้อง ผู้ชายลูกครึ่งหล่อๆ ที่นั่งอยู่ตรงนี้กับผู้หญิงหน้าตาคมๆ หน่อยเขาไปไหนคะ แล้วไปตั้งแต่เมื่อไหร่ น้องพอทราบไหมคะ”

“อืม...ผมไม่ทราบหรอกครับว่าทั้งสองคนไปไหน รู้แค่ว่าออกไปได้สักพักแล้วล่ะครับ” คำตอบที่ได้ ไม่ได้ช่วยอะไรเลย นอกจากจะรู้แค่ว่าประณาลีคงโดยไอ้หนุ่มลูกครึ่งหน้าหล่อหิ้วไปซะแล้ว ดังนั้นมุทิตาที่ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ตั้งแต่แรก หันมาจ้องคนต้นคิดทั้งสามอย่างไม่พอใจ

“พวกแกจะทำยังไงกันล่ะทีนี้ ฉันจะเดินออกไปดูข้างนอกเผื่อจะเจอ”

“ฉันไปด้วย ยัยแหวนแกไปเชคบิล แล้วรีบตามออกมานะ” ปาณิศาบอกก่อนจะฉุดปานรำไพวิ่งตามหลังมุทิตาที่เดินลิ่วๆ ไปอย่างไม่คิดจะรอใคร เธอร้อนใจมาก กลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะทำมิดีมิร้ายเพื่อนประณาลีแล้วทิ้ง อย่างไม่สนใจใยดี และถ้าหากเป็นอย่างนั้นจริง เชื่อได้เลยว่าคนอย่างประณาลีคงจะทั้งเข็ดขยาด หวาดกลัว และเกลียดชังผู้ชายมากกว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เป็นร้อยเท่าพันเท่า เรียกได้ว่าคงจะเกลียดเข้ากระดูกดำกันเลยทีเดียว