“สวัสดีครับ คุณประณาลี ตุลยดา” ประณาลีพี่เลี้ยงคนใหม่ลุกขึ้นยืนหวังจะทักทายนายจ้าง แต่พอเห็นใบหน้าเขาชัดๆ เธอถึงกับผงะ รู้สึกเหมือนอากาศภายในห้องไม่พอจะหายใจ พานทำให้ร่างบางเซคล้ายคนกำลังจะเป็นลม

“เฮ้ย! คุณเป็นอะไร” ร่างสูงรีบถลาเข้าไปประคองร่างบาง คนที่ทำท่าจะล้มลงบนโซฟาราวกับคนหมดแรงอย่างตกใจระคน

“คุณนี่น้า ชอบขัดใจผมอยู่เรื่อย”

“คราวนี้คุณปล่อยฉันได้หรือยัง ฉันต้องไปทำความรู้จักกับเด็กๆ นะคะ”

“ยัง ต้องคุยเรื่องของเราก่อน”

“เรื่องของเราอะไร ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่เคยรู้จักคุณมาก่อน ไม่เคยพบ ไม่เคยเจอ ไม่เคยอะไรทั้งนั้น ปล่อยค่ะ” เธอยังปากแข็งไม่เลิก แต่เขาก็มีวิธี

“สงสัยต้องทวนความจำ” สิ้นเส

ด้วยความที่ไม่ได้ตามออกมาติดๆ เพราะมัวคุยกับนางนารี ทำให้ประณาลีเสียเวลาเดินหาคุณหนูคู่แฝดอยู่นาน และในที่สุดก็มาเจอเด็กๆ ทั้งสองที่สวนกำลังใช้ส้วมพรวนดินนั่งขุดดินเล่นอยู่ โดยบริเวณรอบๆ นั้นมีเครื่องมือการปลูกต้นไม้วางอยู่ แสดงให้เห็นว่าคนทำงานตัวจริงคงเดินไปที่ไหนสักแห่ง ถึงปล่อยมือสมัครเล่นนั่งเล