บทที่ 212 ไม่เห็นแล้ว (1)

สงชัยกับจิดาภาสองคนยืนอยู่ตรงนั้น พูดไปยิ้มไป โดยเฉพาะตอนเต้นรำทั้งคู่ดูสนิทสนมกันมาก

เพียงแต่ว่าจิดาภาไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาจับจ้องเธออยู่ เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นบนตัวของเธอ

แววตาที่ดำมืดอยากจะทำให้เธอตาย

พันเดชและตุลยาก็เต้นรำด้วยอยู่เหมือน

บทที่ 213 ไม่เห็นแล้ว (2)

ได้ยินแบบนี้ พันเดชยิ้มขึ้นมา ไม่ได้ถามเรื่องนี้ต่อ เพียงแต่ถามว่า “ไม่ไปโรงพยาบาล!?”

“อืม!”

“แน่ใจ? งั้นไปไหน!?” พันเดชถามกลับ

พูดแล้ว ตุลยาก็ค่อย ๆ ตอบกลับ พิงหัวลงไปซบที่ไหล่ของพันเดช “ขอแค่คุณอยู่เป็นเพื่อนฉันอย่างเงียบ ๆ ฉันก็พอใจแล้ว!”

หันไป

บทที่ 214 ไม่เห็นแล้ว (3)

“จิดาภาล่ะ?” พันเดชถามไปตรง ๆ ไม่อยากพูดกับเขาให้เสียเวลา

ได้ยินแบบนี้ สงชัยนิ่งไป มองไปที่เขา “เธอไม่ได้ไปกับคุณหรอ?”

“แน่นอนไม่ใช่!” พันเดชพูดขึ้น พูดขึ้นมาเขาก็นิ่งไป แล้วมองไปที่สงชัย “คุณพูดแบบนี้หมายความว่าไง?”

“ไม่เห็นคุณกับเธอ ผมก็นึกว่าเธอไปกับ