บทที่92 ไม่พูดขณะทานข้าวครับ

“ช่างมัน ถ้าอย่างนั้นพวกเธอก็เก็บความลับให้ดีล่ะ มารีบทานข้าวเถอะ” เป้ยฉ่ายเวยยิ้มอย่างเสียไม่ได้

ซือซือกลับมาทำท่าซังกะตายอีกครั้ง เธอจูงรุ่ยรุ่ยตัวน้อยไปยังโต๊ะอาหาร

ซือซือมองดูอาหารที่กลิ่นเย้ายวนบนโต๊ะ เธออดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา “เวยเวย เกิดอะไรขึ้นกั

บทที่93 ทนายฉูมีอาการโรคกระเพาะที่น่ากลัว

เมื่อวานเป้ยฉ่ายเวยทำอาหารมากมาย ซือซือก็ไม่ยอมเอาไป เพื่อที่จะไม่เป็นการเสียของและเพื่อความสัมพันธ์ที่ดีกับเจ้านาย

เธอเอาใส่กล่องพลาสติกสองสามกล่องไป

ตอนกลางวันเพื่อนร่วมงานไปทานอาหารกลางวันกัน เป้ยฉ่ายเวยนำอาหารที่ตัวเองนำมาออกมาอุ่น เธอนำ

บทที่94 หลิวเหม่ยฉี

ในวันจันทร์ หลินไห่ยังไม่ได้รับกล่องอาหารของเป้ยฉ่ายเวย

เพราะว่าเธอลางาน

วันนั้นเป็นวันที่เป้ยฉ่ายเวยไม่อยากจะนึกถึงขึ้นมาอีก

ในตอนกลางวันเธอได้รับโทรศัพท์จากหนานฉิง หล่อนขอให้เธอออกไปช้อปปิ้งด้วยกัน หล่อนบอกว่าเป็นการชดเชยเรื่องในหลายวันที่ผ่านมา

เป้ย