บทที่ 81 ไม่เอาเผ็ด

ดวงตาสีเข้มของฉูเจ๋อหยางมองไปที่ใบหน้าสงบนิ่งของเป้ยฉ่ายเวย ไม่ได้เจอกันเพียงหนึ่งคืน สีหน้าของเธอก็ดูแย่มาก

หนานฉิงยังรู้สึกว่าบรรยากาศดูแปลกไป พอกระพริบตา ก็รู้ได้ว่าไม่ปกติ แล้วพูดต่อว่า "เวยเวย ไม่เกินไปหน่อยหรอ กินข้าวยังไม่เรียกพวกเรา"

เป้ยฉ่ายเวยมองกับข้าวท

บทที่ 82 มือที่อยู่ใต้โต๊ะอาหาร

หนานฉิงรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อยกับเหตุการณ์นี้ แต่เพราะคนที่อยู่ข้างๆเป็นเพื่อนสนิทที่ไว้ใจได้มากที่สุดของตัวเอง เลยทำให้ความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีลดลงไปได้บ้าง

เป้ยฉ่ายเวยรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่พักหนึ่ง ไม่สามารถเมินเฉยลมหายใจของผู้ชายข้างๆที่ส่งผ่านมา และอดไม่ไ

บทที่ 83 บังคับให้ทำ

ที่โต๊ะอาหารหนานฉิงขยิบตาให้กับเป้ยฉายเวยตลอด เพื่อส่งสัญญาณให้เธอรีบถาม

เป้ยฉายเวยลังเลไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดยังไง ในปากมีแต่ความลำบากใจ แม้แต่อาหารที่กลืนเข้าไปในท้องยังมีรสขมไปถึงหัวใจ

"หนานฉิง เธอมีปัญหาที่ตาหรอ ตากระตุกไม่หยุดเลย" อวี๋ซือซือที่นั่งข้างๆมองหนานฉิ