บทที่70 พายุเงียบสงบ

พนักงานในร้านคนนั้นคาดไม่ถึงว่ามนุษย์ป้าจะลากเธอไม่ปล่อย ไม่ว่าเธอจะพยายามผละตัวออกอย่างไรก็ไม่เป็นผล

เธอเพิ่งจะมาทำงานได้ไม่นาน ยังไม่เคยมีประสบการณ์เจอกับลูกค้าร้ายๆแบบนี้มาก่อน ดวงตาที่วิตกกังวลของเธอเริ่มกลายเป็นสีแดง “ผู้จัดการคะ ช่วยฉันด้วย ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าไปแ

บทที่ 71 ภาพถ่ายของเด็ก

“ผ.อ.หวาง ฉันได้ทำการตรวจสอบรองเท้าคู่นี้โดยละเอียดแล้ว ที่ขายอยู่ที่ด้านหน้านั้นไม่มีปัญหา ฉัน…” เฉินสิ้วหลิงถูกเป้ยฉ่ายเวยเอ่ยชื่อ เธอก็รู้สึกร้อนตัว ใบหน้าเธอนั้นแสร้งทำเป็นเดือดเนื้อร้อนใจ

“รองผู้จัดการไม่ต้องอธิบาย เรื่องนี้ผมเข้าใจ” พี่หวางโบกมือและทำท่าให้เฉิ

บทที่ 72 ฉันรับปากเธอ

“เวยเวย เธอมาช้ามาก ฉันรอเธอมาห้านาทีแล้วนะ” หนานฉิงบ่นเป็นหมีกินผึ้ง

เป้ยฉ่ายเวยอธิบาย “รถติดนิดหน่อยก็เลยช้า”

“ช่างเถอะช่างเถอะ เธอรีบนั่งลงเถอะฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง” หนานฉิงไม่ได้ต่อปากต่อคำอีก

เป้ยฉ่ายเวยลากเก้าอี้เพื่อที่จะนั่งลง “หนานฉิง เธอมีเรื่อ