บทที่ 500 ดอกกุหลาบสีเเดงดอกกุหลายสีขาว

สีหน้าของเป้ยฉ่าเวยเเน่นิ่ง รู้สึกเเปลกใจความกระตือรือร้นเเละความหวังดีของคุณป้าฉู่ เเต่ว่าคำพูดนี้….

เพราะเธอกับฉูเจ๋อหยางไม่ได้จดทะเบียนสมรสด้วยกัน เธอก็ยังรู้สึกกลัวหน่อย

สายตาที่ไม่ตกใจของท่านฉูมองไปที่ทั้งสอง ทั้งๆที่ไม่ได้มองอย่างไร้มารยา

บทที่ 501 คนคุ้นเคย

ท่านฉูมองเป้ยฉายเวย อย่างมีความหมายลึกซึ้งและพูด: “เติบโตมากับคุณแม่สนิทสนมแค่กับคุณแม่เท่านั้นเหรอ”

ฉูเจ๋อหยางสีหน้าเปลี่ยน คนอื่นๆตากะพริบ ด้วยความเหลือเชื่อเล็กน้อย

ฉูเจ๋อหยางฉีกริมฝีปาก: “คุณปู่กังวลเกินไป รุ่ยรุ่ยก็สนิทกับผมมากเหมือนกัน”

ไม่ได้พูดอะไร ก็

บทที่ 502 ข้อแลกเปลี่ยน

“คุณท่านไม่...ไม่ให้ฉันออกหน้าไม่ใช่เหรอ?” เป้ยฉายเวยกัดฟันสั่นคลอนเล็กน้อย

เธอไตร่ตรองชัดเจนแล้วว่าคุณท่านหมายถึงอะไร

ต้องการลูก แต่ไม่ต้องการให้รุ่ยรุ่ยยอมรับเธอเป็นแม่

หรือพูดได้ว่า ทัศนคติที่ไม่อยากยอมรับเธอเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลฉูแต่แรกอยู่แล้ว