บทที่ 5 เธอมองเหลียวหลัง

หนานฉิงยิ้มทั้งน้ำตา “จริงหรือ นั่นแสดงว่าฉันยังมีโอกาสอยู่บ้างสินะ ที่กลับมาไม่เสียเที่ยวใช่ไหม?”

เป้ยฉ่ายเวยเอ่ยอืมทีหนึ่ง

ตอนบ่ายที่พาหนานฉิงออกไป เป้ยฉ่ายเวยไม่ได้ขับรถ เพื่อให้เธอได้คุ้นเคยกับเมืองอวิ๋นอีกครั้ง ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ราวกับว่ากล

บทที่ 6 คุณ คุณ....ใหญ่เกินไป

ผ่านไปครู่หนึ่งฉูเจ๋อหยางจึงปล่อยมือ เขาเห็นเป้ยฉ่ายเวยหน้าแดงอมชมพูดูแล้วมีเสน่ห์ เขาใช้มือแตะที่ริมฝีปากของเธอ พูดด้วยน้ำเสียงเร้นลับ “อย่าขึ้นไปเลยนะ ไปที่ห้องผมกันดีกว่าไหม?”

เป้ยฉ่ายเวยจะปฏิเสธได้หรือ?

สายตาของผู้ชายคนนี้ เธอตกหลุมรักรอยจูบของเขาแ

บทที่ 7 ทั้งอิจฉาและไม่สบายใจ

เมื่อวานหนานฉิงได้สอบถามจากเพื่อนสมัยเรียน จึงรู้ว่าฉูเจ๋อหยางโสดมาหลายปี เขาเลยยังไม่มีแฟน “เวยเวย เธอรู้หรือเปล่าว่าเร็วๆนี้จะมีงานเลี้ยงฉลองของโรงเรียนน่ะ พวกเราหลายคนต่างสนใจจะมากันด้วยนะ”

“เธอพูดถูก อาเจ๋อ2-3ปีมานี้ยังไม่ได้คบใครเลย นั่นแสดงว่าเขายังชอบ