บทที่ 470

บทที่470 บราสีชมพู

ฉูเจ๋อหยางหน้าดำทะมึน ริมฝีปากบางเหยียดตรงด้วยความโมโห “เป้ยฉ่ายเวย ช่วยเคารพความจริงใจของผมด้วย”

เป้ยฉ่ายเวยถูหน้า รีบสลัดความแปลกใจเมื่อครู่นี้ออกไปจากหัว สายตาจ้องเขาอย่างจริงจัง “อย่างนั้นก็ดี ถ้าอย่างนั้นเรามาคุยกันด้วยเหตุผลซะหน่อย”

“คืออะไร” เขา

บทที่ 471

ศึกชิงรักหักสวาท

หลังจากที่วางโทรศัพท์ ลิ่วเอ่อร์ก็ทำท่าครุ่นคิด จากนั้นก็ตามหนานฉิงไป

เมื่อขึ้นมาบนรถ หนานฉิงก็บ่นยกใหญ่ “ช้าจะตายชัก คุยโทรศัพท์อะไรนานขนาดนั้น เสียเวลาฉันไหม”

“ผมผิดเองๆ!” ลิ่วเอ่อร์ยิ้มบางๆ จากนั้นก็พูดเอาใจขึ้นว่า “เพื่อแสดงความขอโทษ งั้นเดี๋ยวผม

บทที่ 472

เดี๋ยวสอนให้

เธอน่าจะสังเกตได้เร็วกว่านี้ ว่าที่นี่นอกจากจะห่างไกลความเจริญแล้ว คนอาศัยอยู่ที่นี่ก็ไม่มีแม้แต่คนเดียว แล้วจะเป็นสถานที่สนุกๆอย่างที่ว่าได้อย่างไร

เธอเชื่อใจลิ่วจื่อมากเกินไป

หนานฉิงแสร้งทำเป็นใจกล้า ถลึงตาใส่ลิ่วเอ่อร์ “ลิ่วจื่อแกอ