บทที่460 มะเร็งสมอง

ทั้งสองสบตากัน จนในที่สุดเป้ยฉ่ายเวยก็ออกปาก “รับเถอะ อาจจะมีเรื่องอะไรสำคัญก็ได้”

สายตาหลี่จื่อเชียนเจ็บแปลบ

เขากลัวว่าจะมีเรื่องด่วนอะไร ทำให้การจดทะเบียนวันนี้ต้องเลื่อนออกไป

ในที่สุด เขาก็ต้องรับสายอยู่ดี น้ำเสียงนั้นตึงเครียด

“ฮัลโหล” เสียงของ

บทที่461 ไข่ในหิน

เป้ยฉ่ายเวยวิงเวียนมึนงง สายตาพร่ามัว รถถูกชนถูกบีบให้หยุดลง กระจกด้านหน้าแตกร้าวมองเห็นเป็นใยแมงมุม

ระหว่างที่ภาพกำลังเบลอๆอยู่นั้น ราวกับว่าเห็นหลายคนลงมาจากรถคันหนึ่ง และเดินมุ่งมายังทิศทางของเธอ

รถคันนั้น คือรถคันที่เธอสังเกตเห็นก่อนหน้า

เปลือกต

บทที่462 ไม่ต้องกลัวผมอยู่นี่

เป้ยฉ่ายเวยหูดับราวกับว่าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น แขนขากวัดแกว่ง เสียงกรีดร้องคมชัด เต็มไปด้วยความหวาดผวา

ราวกับว่าทำอย่างที่ว่ามาทั้งหมดแล้วจะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น

ขาหนึ่งเตะไปที่ชายร่างสูงคนนั้น เฮียเกานั่นก็หน้าดำไป “คนสวย ในเมื่อพูดดีดีด้วยแล้ว