บทที่ 441 เรากลับบ้านกันเถอะ

การที่เป้ยฉ่ายเวยพุ่งเข้ามากะทันหัน ทำให้หมัดของฉูเจ๋อหยางและหลี่จื่อเชียนที่กำลังจะสะบัดออกไปแข็งค้าง ผู้ชายทั้งสองมองคนที่ยืนแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา จากนั้นก็ลดมือลงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

นัยน์ตาของฉูเจ๋อหยางทอแววลึก เสียงเย็นๆพูดขึ้นว่า “คุณทำอะไร?

บทที่ 442 จบเห่

เจี่ยงเสี่ยวเล่อสะดุ้งจนกระโดดเหยง

กี่ปีมาแล้วที่ไม่ได้เห็นฉูเจ๋อหยางโกรธแบบนี้

ตอนแรกก็คิดว่าเป็นละครที่ผู้ชายต่อยกันแย่งผู้หญิง และก็คิดว่าฉูเจ๋อหยางต้องชนะแน่ๆ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าบทสุดท้ายจะออกมาเป็นแบบนี้เนี่ยนะ?

ตอนนี้เจี่ยงเสี่ยวเล่อไม่รู้ว่าควรพูดว่

บทที่ 443 ฉูเจ๋อหยางคนเลว

ตอนนั้นดึกแล้วเธอเลยไม่ได้ดูให้ดีๆ เลยถูกฉูเจ๋อหยางพูดโน้มน้าวได้ง่ายๆ แต่ตอนนี้คิดขึ้นมาได้ ว่าเขาคงรู้ว่าจื่อเชียนโทรมาตั้งแต่แรกๆแล้วสินะ?

ในใจของเป้ยฉ่ายเวยยุ่งเหยิงไปหมด จากนั้นก็เปิดเข้ากล่องข้อความด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวด

เมื่อเห็นข้อความที่ฉูเจ๋อหยา