บทที่ 439

ให้อภัยผมด้วย

หลี่จื่อเชียนดันผู้เป็นแม่ออก จากขึ้นก็ยืดตัวตรง “ขอโทษครับ คุณพ่อคุณแม่ ให้อภัยผมด้วย แต่ผมไม่อยากเสียโอกาสที่กว่าจะหามาได้ไปง่ายๆ”

พูดจบ ก็เดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว กลัวว่าถ้ายังได้ยินพ่อกับแม่พูดอะไรอีกจะเกิดลังเล

คุณนายหลี่ตะโกนเรียกไล่หลังเสียง

บทที่ 440

ต่อยกัน

เจี่ยงเสี่ยวเล่อบ่นอุบอิบๆ “กล้าวางสายฉันเดี๋ยวได้เสียเลือดแน่ รอดูเลยถ้ามีต่อยกันขึ้นมาท่านเจี่ยงคนนี้ไม่ช่วยหรอกนะ เหอะ！”

แค่นึกไปถึงภาพเหตุการณ์ที่อีกสักพักฉูเจ๋อหยางกับเป้ยฉ่ายเวยกลับมาจากนั้นก็ถูกคนเมาที่รออยู่นี่ทั้งคืนเห็นเข้าแล้วจะเกิดอะไรขึ้น เจี่ยงเสี่ยวเล

บทที่ 441

เรากลับบ้านกันเถอะ

การที่เป้ยฉ่ายเวยพุ่งเข้ามากะทันหัน ทำให้หมัดของฉูเจ๋อหยางและหลี่จื่อเชียนที่กำลังจะสะบัดออกไปแข็งค้าง ผู้ชายทั้งสองมองคนที่ยืนแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา จากนั้นก็ลดมือลงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

นัยน์ตาของฉูเจ๋อหยางทอแววลึก เสียงเย็นๆพูดขึ้นว่า “คุณทำอะไ