บทที่ 426

คุณชายแห่งเมืองหลวง

ฉูเจ๋อหยางรู้สึกว่าโลกใบนี้ไม่รักเขาเอาซะเลย

เล่ห์กลง่ายแสนง่ายของเจ้าตัวเล็ก ดันประสบความสำเร็จเพียงเพราะใบหน้าอ่อนเยาว์ของเจ้าตัว

หลังจากที่คุณนายฉูเหลือบตามองบนใส่เขาเสร็จ ก็อุ้มรุ่ยรุ่ยไปตรวจ เหลือไว้เพียงฉูเจ๋อหยางที่ยืนเคว้งอยู่คนเดียว

ณ

บทที่ 427

เห็นฉันโง่หรือไง

หนานฉิงขมวดคิ้วมุ่น “พ่อคะแม่คะ หนูยังไม่เข้าใจเลย พ่อแม่บอกหนูมาสักทีได้ไหมว่ามันเรื่องอะไรกันแน่?”

แล้วเหาเสว่ฉินก็เริ่มเล่าเรื่องของตระกูลฉูในความทรงจำของเธอให้กับหนานฉิงฟังอย่างตื่นขึ้น

ยิ่งเล่า ดวงตาของหนานฉิงยิ่งเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น

บทที่ 428

ตัวหนังสือลูกอ๊อด

เป้ยฉ่ายเวยเริ่มฉุนขึ้นมาบ้างแล้ว

ในใจยังแอบรู้สึกเศร้านิดๆด้วย

หลายปีมานี้ของที่เธอซื้อให้รุ่ยรุ่ยไม่ว่าจะเป็นเรื่องคุณภาพหรือเรื่องหน้าตาของสินค้าล้วนแล้วแต่เป็นของที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ข้อนี้เธอเองก็ไม่เคยปฏิเสธได้เลย ในใจก็เอาแต่ขอโทษรุ่ยรุ่ยมาตลอด