บทที่410 เราแต่งงานกันเถอะ

หลังจากเป้ยฉ่ายเวยและหลี่จื่อเชียนนัดสถานที่กันเรียบร้อยแล้ว เธอไม่ได้บอกฉูเจ๋อหยาง แต่กลับออกไปลำพังคนเดียว

ถึงแม่ฉูเจ๋อหยางจะพาตัวคนมา แต่ว่าเขาก็ไม่ได้จำกัดสิทธิเสรีภาพของเธอ

เนื่องจากสถานที่นี้เรียกรถเข้ามาไม่ได้ เป้ยฉ่ายเวยจึงตรงไปที่โรงรถและเลือกรถย

บทที่411 แสดงได้ดี

เป้ยฉ่ายเวยส่ายหัว

ไม่ เธออยากให้สิ่งดีๆแก่รุ่ยรุ่ย เธอไม่สามารถปล่อยให้เขาตกอยู่ในอันตราย

หลี่จื่อเชียนเห็นเธอค่อยๆสงบลง เขาก็รู้สึกโล่งใจ

มีความหวัง

“เวยเวย ผมไม่ได้กดดันคุณ แต่ว่าผมได้ยินอวี๋ซือซือเล่าเรื่องเมื่อเช้านี้ หนานฉิงกล้าที่จะขับรถพุ่งใ

บทที่412 ความพ่ายแพ้ครั้งแรก

เป้ยฉ่ายเวยออกมาแล้ว แต่เธอกลับไปไม่ได้ตรงไปขึ้นรถตามที่เขาคาดไว้ แต่เธอกลับตรงไปยังรถที่เธอขับมาเอง นั่นทำให้ดวงตาฉูเจ๋อหยางยิ่งถลำลึกลงไป

ฉูเจ๋อหยางคำรามเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะลงจากรถ

เมื่อร่างสูงใหญ่นั้นเข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ เป้ยฉ่ายเวยถึงได้รู้ตัว