บทที่ 354 เฝ้าหน้าประตู

“อื้ออื้อ ผมแค่อยากอยู่กับแม่” รุ่ยรุ่ยยังคงไม่วางใจ มือเขายังกำเสื้อเป้ยฉ่ายเวยแน่น

เป้ยฉ่ายเวยก้มหน้าลงมอง จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอต้องบอกข้อตกลงของเธอกับฉูเจ๋อหยางให้เขารู้ “รุ่ยรุ่ย ลูกรู้มั๊ยว่าพ่อต้องการพาตัวลูกกลับไป แม่ก็ไม่ได้เต็มใจ แต่เพื่อสุขภาพร่างก

บทที่ 355 แก้เผ็ดโดยเป้ยฉ่ายเวย

หนานฉิงมีแผน แต่เป้ยฉ่ายเวยไม่มี เธอมองหนานฉิงอย่างเยาะเย้ยที่หล่อนกล้าแสดงอยู่ตรงนั้น เธอพูดโดยไม่แคร์ “หนานฉิงเธอไม่เหนื่อยหรอ ฉันดูเธอแสดงยังเหนื่อยเลย ตรงนี้มีแค่เราสองคน ไม่ต้องมาทำเป็นแสดงหรอก”

“ฉันเปล่านะ ฉันไม่ได้แสดง เวยเวยเธอไปเข้าใจผิดมาจากไหน ยกโท

บทที่ 356 ท่านเฉิน

สายตาเป้ยฉ่ายเวยเปี่ยมไปด้วยความเยาะเย้ย “ถ้าหากว่าฉันทำไม่ได้แล้วยังไง”

เธอทำไม่ได้ก็แล้วไป ถ้าทำไม่ได้ก็ตั้งตารอดูลูกชายตัวเองที่นอนอยู่บนเตียงถึงจุดจบได้เลย กี่ครั้งแล้วที่ต้องเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย ใจแข็งเหมือนมีดแต่ว่าความแข็งแกร่งไม่ได้มาจากใจ เหวลึกไม่สามารถเด