บทที่ 328 มันเป็นความผิดของเธอทั้งหมด

ทันทีที่หลี่จื่อเชียนมาถึงโรงพยาบาลก็เห็นร่างอ่อนปวกเปียกของเป้ยฉ่ายเวยทรุดนั่งอยู่บนพื้น ตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งไปยังห้องผ่าตัด มือทั้งสองข้างกอบกุมกันเอาไว้ตรงหน้าอก

รอยเลือดบนพื้นเกาะตัวแปรสภาพเป็นสีแดงเข้ม เล็บนิ้วเท้าที่ไม่มีสิ่งใดปกปิดก็พลิกหลุดออก

บทที่ 329 ปวดใจจนไร้ความรู้สึก

“ช่างเถอะๆ” คุณหมอก็รู้สึกสงสารเธออยู่บ้างเหมือนกัน จึงพูดพร้อมกับโบกมืออย่างไม่ถือสา “ตอนนี้คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว รอดูแค่ตอนกลางคืนถ้าไม่มีอาการผิดปกติใดๆ ก็แสดงว่าปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วครับ”

“ฉันสามารถเข้าไปหาเขาได้ตอนไหนคะ ตอนนี้เขาต้องมีฉันไปอยู่ด้วย

บทที่ 330 เข้ามาด้วยท่าทางอำมหิต

“น่าโมโหชะมัด อีกแค่นิดเดียว อีกแค่นิดเดียวฉันก็จะทำสำเร็จแล้ว” หนานฉิงโกรธจนกำมือทั้งสองข้างแน่น กัดฟันกรอดอย่างเคียดแค้น

ถ้าไม่ใช่ว่าคนของหลี่จื่อเชียนเข้ามาขัดกลางคัน ป่านนี้อวี๋ซือซือคงถูกเธอจับมาอยู่ในกำมือแล้ว ไหนจะเรื่องที่เป้ยฉ่ายเวยหนีไปได้อีก เธอค