บทที่ 311

บทที่311 อย่ามาขวางฉัน

หนานฉิงไม่สนใจอวี๋ซือซือ ใบหน้าเธอเย็นชา เธอมุ่งตรงไปที่หลี่จื่อเชียน พร้อมแสยะยิ้ม และพูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย “หลี่จื่อเชียนคุณเห็นแล้วรึยัง ว่าที่ภรรยาของคุณเป็นผู้หญิงใจง่าย ชอบอ่อยแฟนคนอื่น”

“คุณรู้รึเปล่า เสื้อตัวนี้เป็นของอาเจ๋อ คือเสื้อของอาเจ๋อคุณรู้ร

บทที่ 312

บทที่312 เธอเดิมพันไม่ไหวจริงๆ

เป้ยฉ่ายเวยพบว่าตัวเองถูกลักพาตัวแล้ว

ห้องนั่งเล่นที่คุ้นเคย เครื่องเรือนที่คุ้นเคย ราวกับเธอไม่เคยจากไปไหน ทุกอย่างยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิม ไม่เคยถูกเคลื่อนย้าย

พวกเขากลับถึงอพาร์ทเม้นท์ที่อยู่ด้วยกันเป็นเวลาสี่ปี

บ้านยังคงเป็นบ้านหลังนั้

บทที่ 313

บทที่313 อย่าไปจากผม

อยู่ๆฉูเจ๋อหยางก็ปล่อยเป้ยฉ่ายเวย เขาจับเธอพลิกหันไป ด้านหลังเธอคือร่างอันสูงใหญ่ เสียงเขาทุ้มต่ำลงเหมือนกับลมกลางหน้าผา “เป้ยฉ่ายเวย คุณจะต้องกลับมาขอร้องผม”

เขารับรองได้

เป้ยฉ่ายเวยหัวใจสั่นไหว ความหวาดกลัวค่อยๆแผ่ซ่านออกจากใจ เหมือนน้ำที่กำลังเดือดป