บทที่ 262 ไม่เคยเข้าใจเลย

ไม่นานเป้ยฉ่ายเวยก็ได้รู้ว่าตัวเองซื่อเกินไปแล้ว แต่ไหนแต่ไรคนอย่างเขาก็ไม่เคยรู้จักคำว่าขีดจำกัดหรอก

ฉูเจ๋อหยางยักไหล่อย่างไม่แยแส พูดออกมาอย่างสบายๆว่า “ถ้าคุณไม่อยากฟัง ผมยังมีวิดีโอนะ ถ้าคุณอยากดูก็ยังได้เลย”

เป้ยฉ่ายเวยแทบกระอักเลือด เธอเสียดาย เมื่อวานเ

บทที่ 263 หลงเป็นพิเศษ

“ได้ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้” อวี๋ซือซือพูดจบก็กดวางสายอย่างเร่งรีบ จนทำให้ผู้ชายที่นอนอยู่ข้างๆตื่นขึ้นมา

ถังฉีตงวาดแขนออกไปจับเธอเอาไว้ “รีบร้อนไปไหน กลับมานอนกับผมนี่มา"

“ออกไป ไม่มีเวลามาสนใจนายหรอกนะ” อวี๋ซือซือกลั้นเขินจนใบหน้าดูดีแดงซ่าน ผลักเขาออกอย่างไม่อ่อ

บทที่ 264 หญิงสาวผู้บ้าคลั่ง

เป้ยฉ่ายเวยไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆอวี๋ซือซือถึงได้ใช้สายตาที่สื่อว่า ‘ฉันรู้ฉันเข้าใจ’ มองมาที่เธอ แต่เมื่อพูดถึงเรื่องกลับบ้าน เธอก็พบว่าเวลามันเลทมาสักพักแล้ว

รีบพูดขึ้นอย่างรีบร้อนว่า “งั้นก็รบกวนเธอด้วยนะ ซือซือเรารีบไปกันเถอะ รุ่ยรุ่ยกำลังรอฉันอยู่ที่บ้าน”