บทที่ 255 ของหายากย่อมมีราคา

เสิ่นลั่งไม่พูดสิ่งใด นิ้วมือลูบไล้บริเวณที่เป้ยฉ่ายเวยเพิ่งจะสัมผัสมาเมื่อครู่ ถอนหายใจออกมาพูดออกมาว่า “ถ้าไม่ลองแย่งดู แล้วจะไปรู้ได้ไงว่าจะได้หรือไม่ได้”

แววตาของฉูเจ๋อหยางฉายแววเฉียบขาดขึ้นมา แต่ทว่าแววตานั้นก็หายไปด้วยความรวดเร็วภายใต้ดวงตาสีดำมืดคู่นั้น

บทที่ 256 จุกเสียด

เสิ่นลั่งมองซองยาที่บรรจุยาอยู่ครึ่งซองอย่างเต็มๆตา ทำให้รู้ว่าแก้วเหล้าที่เป้ยฉ่ายเวยเพิ่งดื่มไปเมื่อครู่ถูกใส่ยาลงไปเท่าไหร่ ถ้าเป้ยฉ่ายเวยดื่มหมดแก้วจริงๆ สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเธอคงน่าเวทนาจนทนดูไม่ได้

นิ้วมือเรียวยาวที่เหมาะแก่การดีดเปียโนของเขา ค่อยๆละเมียดละไมคลี่เ

บทที่ 257 ร้องเพลงเสี่ยวป๋ายช่าย

ฉูเจ๋อหยางไม่อยากถือสาคนเมา ตรงเข้าไปดึงเธอที่นั่งอยู่บนพื้นให้ลุกขึ้น จากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นพาดบ่าเหมือนแบกกระสอบทราย เม้มริมฝีปากจนเรียบตึง เดินตรงไปที่รถด้วยความเยือกเย็น

พูดกับคนเมาที่ไร้สติให้รู้เรื่อง เขาก็คงบ้าตายไปก่อน

เป้ยฉ่ายเวยที่โดยห้อย