บทที่ 221

บทที่221 ฉูเจ๋อหยางคุณไม่ใช่ลูกผู้ชาย

“ว่าไงนะ!” เป้ยฉ่ายเวยโกรธจนกัดฟันกรอด ฉูเจ๋อหยางพ่นลมออกมาแรงๆ พ่นออกมายาวไปหน่อยว่าไหม อย่าแตะต้องเธอ ไม่แตะต้องเธอ แต่ขอให้เธออยู่ข้างกาย เธออดไม่ได้ที่จะคำรามเสียงขึ้น “ฉูเจ๋อหยางคุณคิดว่าฉันเป็นคนหนีหนี้อย่างนั้นหรอ”

เธอคิดว่าจะเปลี่ยนเง

บทที่ 222

บทที่222 คืนที่น่ากลัว

“คุณเป็นแผลตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่….”

เป้ยฉ่ายเวยไม่รู้ว่าแผลนั้นอยู่ตรงไหน เธอมองตามสายตาของฉูเจ๋อหยางไป เธอหลุดจากการจองจำของเขา สติกลับเข้าสู่หัวสมอง เธอกำผ้าปูเตียงแน่น พยายามระงับความอยากกรีดร้องเอาไว้ และแกล้งตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“แผลอะไร คุณเห็นผิดร

บทที่ 223

บทที่223 คุณมันเป็นปีศาจ

หัวใจเป้ยฉ่ายเวยเหมือนถูกทุบตี เธอชาจนแทบจะหมดสติ เธอได้แต่หายใจเข้าลึกๆ และจ้องเขาไว้ ฝืนกลั้นน้ำตาเอาไว้ ด้วยความเกลียดและแค้นใจ พร้อมพูดออกมาทีละคำทีละคำ

“ฉูเจ๋อหยาง คุณมันเป็นปีศาจ”

วินาทีนั้น ฝ่ามือพัดลมหอบหนึ่งเข้าที่ข้างหูเป้ยฉ่ายเวย ผมยาวสะบ