บทที่197 เตะน้องชาย

เป้ยฉ่ายเวยตื่นเต้นจนหัวใจแทบหลุดออกมาจากอก เธอรู้ว่าตอนนี้ต้องพึ่งตนเองเท่านั้น

ถึงแม้จะโหดร้าย แต่ก็ต้องทำ

ไม่ใช่ว่าจะโชคดีทุกครั้ง เขาถึงจะได้ตกลงมาจากท้องฟ้า

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตอนนี้คงจะไปอยู่ข้างหนานฉิงพบปะกับที่บ้าน

จางเจิ้งกวางเห็นเป้ยฉ่ายเวยเดิน

บทที่198 คลานเหมือนสุนัข

จางเจิ้งกวางถึงแม้ว่ากำลังหน้ามืดตามัว ยังไงเขาก็เป็นผู้ชาย การที่เตะต่อยเป้ยฉ่ายเวยกกระหน่ำเหมือนห่าฝนขนาดนั้นก็มีความเจ็บปวดอยู่ลึกๆ แต่เขาก็ไม่สามารถควบคุมร่างกายตนเองได้ จึงได้แต่พยายามปกป้องตนเองเต็มกำลัง

เวียนหัว เหมือนหัวจะระเบิด เธอจ้องไปที่แสงไฟที่อยู่ไม่ไก

บทที่199 ที่แท้เขาก็มีด้านนี้

หนานฉิงรู้สึกลิงโลดในใจ แต่ต่อหน้าก็ยังคงแสร้งทำเป็นพูดอย่างไม่พอใจ “พี่ชายพี่อย่าพูดพล่อยๆ เวยเวยจะทำเรื่องอย่างนั้นได้ยังไงกัน”

“พี่พูดพล่อยๆ พี่เป็นถึงรองประธานบริษัทนะ จะไปชอบผู้หญิงชั้นต่ำแบบนี้ได้ยังไง” จางเจิ้งกวางกลัวว่าเป้ยฉ่ายเวยจะแว้งกัดตนก่อน ยังไงก