บทที่186 อะไรๆที่เข้าใจผิด

วันรุ่งขึ้น ฉูเจ๋อหยางกดเบอร์เป้ยฉ่ายเวยแต่ว่าไม่มีคนรับ โทรครั้งที่สองก็ยังไม่มีคนรับ ในดวงตาส่อประกายแสงอันมืดมิด เขาเลยโทรหาอวี๋ซือซือ

อวี๋ซือซือรับสายอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงงัวเงีย “ฮัลโหล ใครน่ะ โทรมาแต่เช้า…”

โทรมาแต่เช้าคนกำลังฝันดี

“ผมเอง”

บทที่187 เป็นบทเรียนยังไม่พออีกหรอ

เป้ยฉ่ายเวยช่วยรุ่ยรุ่ยอาบน้ำและปล่อยให้เขาออกไปเล่นคนเดียว

เธอกลับไปที่ห้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูจึงได้เห็นหลายสายที่ไม่ได้รับ ในนั้นมีสองสายที่ไม่ได้รับจากฉูเจ๋อหยาง ใจเธอเต้นตึกตักเหมือนถูกคนดีดเครื่องสาย ทั้งตื่นเต้นทั้งสับสน

ทำไมจู่ๆเขาถึงได้โทรมา

บทที่188 ผู้หญิงที่ไม่มีหัว

เป้ยฉ่ายเวยมองเงาหลังพวกเขาจากไป เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา จากนั้นจึงเดินไปที่ห้องครัว

เธอหายใจเข้าลึกๆ พยายามที่จะให้กำลังใจตัวเอง

ในทางด้านหนึ่งหนานฉิงหลังจากที่รับโทรศัพท์แล้วมุมปากเธอก็ยิ้มด้วยความพึงพอใจ เธอได้ยินเสียงปิดประตูใหญ่ เธอจึงรีบกดลบหมายเลขส