บทที่184 ความอิจฉาและความเกลียดชัง

สาวๆสองสามคนที่แต่เดิมไม่ได้เข้าใจ ตอนนี้ก็เริ่มรู้ตัว ถ้าหากไม่ใช่เพราะคำพูดที่ชวนให้คนเข้าใจผิดของหนานฉิง พวกหล่อนก็คงจะไม่คิดว่าอวี๋ซือซือและเป้ยฉ่ายเวยเป็นผู้หญิงกลางคืน

พวกหล่อนจ้องมองหนานฉิงด้วยความโกรธเคือง “หนานฉิงทำไมร้ายกาจกับพวกเราอย่างนี้ล่ะ”

บทที่185 ตะกั่ว

เป้ยฉ่ายเวยยิ้มแห้งๆ “ถ้าหากว่าเธอไม่กลับ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”

“....” เป้ยฉ่ายเวยกลายเป็นฉลาดหลักแหลมแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ นั่นเป็นเพราะว่าอยู่ใกล้ความมืดมิดมากเลยติดความคิดมืดมิดมาด้วย อยู่กับฉูเจ๋อหยางงูพิษท้องดำตัวนั้น เวยเวยเลยเปลี่ยนไปแล้ว

หลังอาหารเย็น อว

บทที่186 อะไรๆที่เข้าใจผิด

วันรุ่งขึ้น ฉูเจ๋อหยางกดเบอร์เป้ยฉ่ายเวยแต่ว่าไม่มีคนรับ โทรครั้งที่สองก็ยังไม่มีคนรับ ในดวงตาส่อประกายแสงอันมืดมิด เขาเลยโทรหาอวี๋ซือซือ

อวี๋ซือซือรับสายอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงงัวเงีย “ฮัลโหล ใครน่ะ โทรมาแต่เช้า…”

โทรมาแต่เช้าคนกำลังฝันดี

“ผมเอง”