บทที่182 หญิงแพศยาด่าใคร

เป้ยฉ่ายเวยเม้มจนปากแดงแต่ก็ไม่เถียง มือข้างหนึ่งเหมือนกับจะจิกลงที่โซฟา

เป้ยฉ่ายเวยทนได้ แต่ว่าอวี๋ซือซือดูเหมือนจะไม่ เธอพูดอย่างไม่เกรงใจ “พวกเธอตื่นมากินขี้กันแต่เช้าเลยนะ มิน่าปากถึงได้เหม็นขนาดนี้”

สาวๆหลายคนหน้าเปลี่ยนสีและจ้องมองอวี๋ซือซือด้วยความโมโห

บทที่183 ร.ป.ภ.ตายกันหมดแล้วหรอ

ในฉับพลันทุกคนรอบๆก็นิ่งอึ้งไปเพราะคำพูดของอวี๋ซือซือ

"เฟยเฟย มันด่าเธอดอกทองนะ"

หลินเฟยเฟยหันควับมองขวางผู้หญิงปากมากนางนั้น ผู้หญิงคนนั้นรีบหุบปากทันที เธอจึงหันกลับไปจ้องที่อวี๋ซือซืออีกครั้ง ในใจเธอคิดว่าถ้าอวี๋ซือซือเป็นเพื่อนกับเป้ยฉ่ายเวยได้ล่ะก็

บทที่184 ความอิจฉาและความเกลียดชัง

สาวๆสองสามคนที่แต่เดิมไม่ได้เข้าใจ ตอนนี้ก็เริ่มรู้ตัว ถ้าหากไม่ใช่เพราะคำพูดที่ชวนให้คนเข้าใจผิดของหนานฉิง พวกหล่อนก็คงจะไม่คิดว่าอวี๋ซือซือและเป้ยฉ่ายเวยเป็นผู้หญิงกลางคืน

พวกหล่อนจ้องมองหนานฉิงด้วยความโกรธเคือง “หนานฉิงทำไมร้ายกาจกับพวกเราอย่างนี้ล่ะ”