บทที่170 หญ้าเป็นกรดกำมะถัน

ฉูเจ๋อหยางมองออกว่าเป้ยฉ่ายเวยสงสัย เขาจึงลดเสียงลงเพื่ออธิบาย “วางใจเถอะ เขายังพอมีดีอยู่บ้าง”

“อื้อ” เป้ยฉ่ายเวยโดนรู้ทันก็รู้สึกอาย เธอจึงหลบสายตา

ขณะที่เจี่ยงเสี่ยวเล่อกำลังตั้งอกตั้งใจทำงาน เขาได้ยินคำที่ออกมาจากปากของฉูเจ๋อหยางเขาจึงพยายามโชว์ลวดไม้ลา

บทที่171 กูไม่ชอบผู้หญิงพูดโกหก

ในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศอันเสื่อมโทรม เพลงมาจากด้านในสุดของบาร์

ชายหนุ่มหุ่นกำยำล่ำสันกำลังนั่งเอกเขนก สองข้างประกอบด้วยสาวสวยทรวดทรงองเอวอ่อนช้อย ยังมีอีกสองคนนั่งตรงหน้าคอยนวดขาเขา โซฟาข้างๆก็มีลูกน้องนั่งอยู่รายล้อม

ใบหน้าของชายคนนั้นแสดงออกอย่างชัดเ

บทที่172 แย่แล้วมีคนบุกเข้ามา

“พี่หมาแย่แล้ว” ชายที่ถูกให้ไปตามลิงวิ่งตะโกนมาด้วยความตื่นตระหนก

หมาป่ายกเท้าขึ้นถีบชายคนนั้นอย่างไม่สบอารมณ์ “มึงพูดจาให้รู้เรื่องหน่อยได้ไหม ใครแย่แล้ว”

ชายคนนั้นรู้ตัวแล้วว่าตัวเองพูดผิดไปเขาจึงพยายามแก้ไขคำพูด “ครับ พี่หมากผมแย่แล้ว ผมแย่แล้ว”