บทที่168 พึ่งลำแข้งตนเอง

“ไม่ได้ทำเพื่อเธอ” อวี๋ซือซือยกมือขึ้นแล้วยืดผมยาวเหยียดตรงไปที่หน้าอกของตัวเองและกล่าวอย่างมีพลัง

“ฉันเป็นพี่ใหญ่ของตระกูลอวี๋ บัตรเชิญแบบนี้ถูกส่งไปที่บ้านฉันแล้ว ฉันให้คนใช้โยนทิ้งถังขยะไปเอง เดี๋ยวจะบอกให้คนหาเอากลับมา เธอสวดภาวนาดีกว่าว่าอย่าเพิ่งให้รถขยะเก็บไป

บทที่169 ดูสายตาที่จริงใจของฉัน

อวี๋ซือซือรับแก้วมาและดื่มไปหลายอึกก่อนจะสูดหายใจและพูดว่า "ฉันไม่เป็นไร แพร์ลูกนี้มันหวานมันเกินไปน่ะ"

อวี๋ซือซือมองด้วยความสงสัย ลูกแพร์​จะไปมันได้อย่างไรกัน

อวี๋ซือซือเบิกตาตันเฟิ่งคู่นั้นจนโตถึงขีดสุดและมองเธอด้วยความ"จริงใจ" "เวยเวย ทำไมเธอถึงคิดว

บทที่170 หญ้าเป็นกรดกำมะถัน

ฉูเจ๋อหยางมองออกว่าเป้ยฉ่ายเวยสงสัย เขาจึงลดเสียงลงเพื่ออธิบาย “วางใจเถอะ เขายังพอมีดีอยู่บ้าง”

“อื้อ” เป้ยฉ่ายเวยโดนรู้ทันก็รู้สึกอาย เธอจึงหลบสายตา

ขณะที่เจี่ยงเสี่ยวเล่อกำลังตั้งอกตั้งใจทำงาน เขาได้ยินคำที่ออกมาจากปากของฉูเจ๋อหยางเขาจึงพยายามโชว์ลวดไม้ลา