บทที่166 ไม่ใช่แค่น่ารักแต่ว่ายังรู้ความ

เมื่อรุ่ยรุ่ยได้ยินน้ำเสียงเย็นชาจากฉูเจ๋อหยาง ร่างเขาสั่นเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยปากตะโกนขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด “ลุงฉู ผมปู้ติง ลุงยังจำผมเด็กผู้น่ารักและตลกได้ไหมครับ”

เสียงพ่อช่างน่ากลัวนัก ไม่ได้ทะเลาะกับแม่มาใช่ไหมนะ มิน่าเขาถึงรู้สึกว่าเมื่อครู่น้ำเ

บทที่167 ไปแล้วก็ต้องกลับมา

เมื่อฉูเจ๋อหยางกลับถึงห้องผู้ป่วย ในห้องเงียบฉี่ไม่มีเสียงอะไร

เขาค่อยๆย่องเข้าไปและหยุดอยู่ที่ข้างเตียง เขาจ้องเป้ยฉ่ายเวยที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างไม่รู้สึกตัว แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ผ้าห่มปกคลุมใบหน้าอันอ่อนโยน มีน้ำตาสองสามหยดติดอยู่บนขนตาอันโค้

บทที่168 พึ่งลำแข้งตนเอง

“ไม่ได้ทำเพื่อเธอ” อวี๋ซือซือยกมือขึ้นแล้วยืดผมยาวเหยียดตรงไปที่หน้าอกของตัวเองและกล่าวอย่างมีพลัง

“ฉันเป็นพี่ใหญ่ของตระกูลอวี๋ บัตรเชิญแบบนี้ถูกส่งไปที่บ้านฉันแล้ว ฉันให้คนใช้โยนทิ้งถังขยะไปเอง เดี๋ยวจะบอกให้คนหาเอากลับมา เธอสวดภาวนาดีกว่าว่าอย่าเพิ่งให้รถขยะเก็บไป