บทที่164 หมอ พวกเราไม่พูดแบบนี้หรอก

“เป้ยฉ่ายเวย ทุกครั้งที่ฉันได้ยินชื่อฉันออกมาจากปากเธอ ฉันรู้สึกอยากจะอ้วก เธอเข้าใจไหม”

จู่ๆหนานฉิงก็อาศัยจังหวะที่เป้ยฉ่ายเวยไม่ทันตั้งตัวคว้ามือที่บาดเจ็บของเป้ยฉ่ายเวยขึ้นมา เธอจิกปลายเล็บที่แหลมคมเข้าไปในแผลของเป้ยฉ่ายเวยโดยปราศจากความเมตตา ในเวลาเพี

บทที่165 กลับมาคุยกัน

หมอรู้สึกว่าตัวเองพูดมากเกินไป เขากระแอมขึ้นครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ทักทายทุกคนในวอร์ดก่อนที่จะจากไป

พยาบาลหลายคนที่เดินเข้ามาเห็นหนุ่มหล่อที่ประตู พวกหล่อนก็ถอนหายใจด้วยความเสียดายและจ้องมองฉูเจ๋อหยางไม่ละสายตาและพยายามเรียกร้องความสนใจจากเขา

แต่เขากลับไม่ได้เหลียวแ

บทที่166 ไม่ใช่แค่น่ารักแต่ว่ายังรู้ความ

เมื่อรุ่ยรุ่ยได้ยินน้ำเสียงเย็นชาจากฉูเจ๋อหยาง ร่างเขาสั่นเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยปากตะโกนขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด “ลุงฉู ผมปู้ติง ลุงยังจำผมเด็กผู้น่ารักและตลกได้ไหมครับ”

เสียงพ่อช่างน่ากลัวนัก ไม่ได้ทะเลาะกับแม่มาใช่ไหมนะ มิน่าเขาถึงรู้สึกว่าเมื่อครู่น้ำเ