บทที่ 151ขีดจำกัดความอดทน

หนานฉิงเป็นสารถี ขับรถพาฉูเจ๋อหยางกับเป้ยฉ่ายเวยไปโรงพยาบาล

เมื่อหมอเห็นบาดแผลที่ถูกแก้วบาดของเป้ยฉ่ายเวย ก็รู้สึกประหลาดใจมากๆ เอ่ยปากพูดออกไปอย่างอดไม่ได้ว่า “คุณน่าจะล้มแรงมากเลยนะครับ แก้วถึงได้แทงเข้าไปลึกขนาดนี้”

ไม่รอให้เป้ยฉ่ายเวยตอบ หมอก็พึมพำพูดกับต

บทที่ 152 หัวแข็ง

เป้ยฉ่ายเวยนั่งรออยู่ในห้องตรวจไม่นาน

อวี๋ซือซือก็รับร้อนเดินเข้ามา เมื่อเห็นว่าบนมือเธอมีผ้าพันแผลพันอยู่ทั้งยังแน่นหนาด้วย ดวงตาก็เต็มไปด้วยความโกรธ “เป้ยฉ่ายเวย แกทำอะไร ไม่เจ็บเท้าก็เจ็บมือ แกไม่อยากมีชีวิตอยู่หรือไงหา”

ได้ยินเสียงแวดๆที่คุ้นเคย เป้ยฉ่ายเวยถึงกั

บทที่ 153 เปิดเผย

เสียงปิดประดูเบาๆ ทำลายความเงียบที่มีอยู่

เป้ยฉ่ายเวยค่อยๆถอนหายใจออกมาพูดขึ้นว่า “จื่อเชียน นายรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

เธอก็รู้สึกไม่ดีที่ต้องปิดบังเหมือนกัน ไม่เพียงแค่เหนื่อยกายเหนื่อยใจ ที่มากกว่านั้นก็คือรู้สึกผิดกับเขา เธอไม่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของเขาที่มีต่อเ