บทที่122 เธอไม่เคยติดค้างอะไรฉันเลย

ตั้งแต่เช้า ฟางปลุกลูกต้นตื่นขึ้นมา มือนึงของเธอถือกระเป๋าเดินทาง อีกมือนึงก็จับมือลูกต้นมาถึงประตูหน้าบ้านตระกูลพามิศ

ที่จริงเธอไม่อยากปลุกคนในบ้านตระกูลพามิศหรอก แต่ใครจะไปรู้ว่าตระกูลพามิศรออยู่ข้างในนานแล้ว

“ฟาง ลูกต้น พวกเธอจะทิ้งคนแก่อย่างเราสองคนแล้วไ

บทที่ 123 หมัดเธอไป

ฟางและต้นกำลังกินอย่างมีความสุข มุมปากก็เต็มไปด้วยน้ำมันที่ดูวาว

ซันนั่งไว้ข้างๆ ช่วยพวกเขาเช็ดมุมปากอย่างมีความอดทน ภาพนั้นที่ดูใกล้ชิดกันมาก ถ้าคนที่ไม่รู้จักก็คงคิดว่าพวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน

บาสยืนอยู่มุมหนึ่งที่ไกลออกไป ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นเรียบจ้องพวกเขาไว้

ถ้า

บทที่ 124 ไม่เทียบเท่าแม้แต่นิ้วเล็บเดียวของเขา

บาสขับรถมองไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ แล้วตอบออกมาด้วยเสียงที่เรียบเย็น “ฟาง ถ้าคุณกล้าร้องอีก ผมก็จะไม่ถือสาที่จะปิดปากคุณไปด้วย”

ฟางก็คิดถึงต้นที่อยู่ในร้านนั้น ใจก็เจ็บปวดขึ้นมา “บาส ฉันขอร้องคุณแล้ว คุณปล่อยฉันไปนะ ต้นยังรอฉันกลับไปอยู่เลย ฉันขอร้อง