บทที่ 5

ทที่ 5 : เปรต

นกกายังไม่ร้อง ไก่ยังไม่ขัน ทั้งบ้านยังไม่มีใครตื่น แต่คนเข้าผ้าเหลืองไปแต่เมื่อสิบขวบตื่นแล้วตามความเคยชิน ถูกฝึกฝนเคี่ยวกรำมายาวนานจนคุ้นเคย ราวตีสี่ นาฬิกาเรือนใหญ่ที่โถงกุฏิตีดังโต่งๆๆๆ หากเณรรูปใดยังไม่ตื่น หลวงลุงจะเอาด้ามไม้กวาดฟาดฝาห้อง ตีสี่ครึ่งทุกคนต้องพร้อมในพระวิห

บทที่ 6

ทที่ 6 : นางครึ่งงู

ลูกรักหล้าชายของพ่อเลี้ยงคำสีแม่เลี้ยงอุ่นเฮือนลุกออกไปซนไฟ ก้มหน้าเป่าเถ้าปลิวฟุ้ง เขี่ยถ่านติดไฟรวมกัน หักแขนงไม้ชื้นๆ เข้าสุม เติมกิ่งก้านท่อนใหญ่กว่าลงไป เขี่ยขอนไฟไหม้มอดเข้าทับ คงใกล้รุ่งมาแล้ว นาฬิกาโก้มาก กันน้ำและมีพรายน้ำในตัวบอกเวลาตีสี่กว่าๆ เป็นมิโด้ราโด้ราค

บทที่ 7

ทที่ 7 : รอยเท้า

เสียงปืนดังขึ้น ฟ้าลั่นสะดุ้งเฮือกเหมือนโดนยิงแต่ไม่ใช่ วันปิยะยิงปืนขึ้นฟ้า ไม่ได้ยิงมาที่เขา

“ไอ้ยะ”

“มึงลุกออกมาทำไม แล้วมึงจะเดินไปไหน”

“กู…”

พูดอะไรไม่ออก กำลังจะเสพสมภิรมย์ร่วมกับนางเนรมิตวิศิษฏ์วิเศษที่สุดในโลกอยู่รอมร่อ เหนี่ยวนางนอนหงาย พลิกกายก่ายทับ แต่ทำไมตอนนี้