บทที่ 9

“ปล่อยแขนฉันเดี๋ยวนี้น่ะ”

นีราพรรณพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากพันธการของมือใหญ่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กไหล แต่สะบัดทำไหร่ก็สะบัดไม่หลุดแถมต้นแขนอีกข้างของเธอถูกจับไว้มั่นแล้วดึงเข้าไปปะทะกับอกกว้างจนเธอรู้สึกเจ็บทั่วบริเวณที่ปะทะกับกำแพงมนุษย์

“เจ้าจะตามไอ้ผู้ชายหน้าจืดคนนั้นไปหรือ”

เจ้าชายฮารีฟ

บทที่ 10

นีราพรรณขยับกายลุกขึ้นไปหากาแฟกินเหมือนคนอื่นๆ แต่ร่างบางลุกขึ้นไม่ทันพ้นเก้าอี้ดีก็ถูกฉุดให้ทรุดตัวลงนั่งบนตักกว้างแข็งแกร่งของคนที่เธอต้องการหนีไปให้ไกลที่สุด

“เจ้าจะไปไหนไม่ได้ เมื่อสักครู่เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามของเรา”

เจ้าชายฮารีฟร์กระซิบเสียงดุใกล้ๆ ใบหูเล็ก ริมฝีปากสีสดคลอเคลียอยู่แ

บทที่ 11

“เดี๋ยว!...”

เจ้าชายฮารีฟร์กระชากร่างบอบบางที่กำลังเดินหนีให้หันกลับมาเผชิญหน้ากันจากนั้นก็ออกคำสั่งที่เป็นดังคำประหัตประหารจิตใจของนีราพรรณอีกครา

“ต่อไปนี้เจ้าต้องทำหน้าที่เป็นเลขฯ ให้กับเราด้วย”

“ค่ะ...รับทราบค่ะ”

ซุ่มเสียงตอบรับแบบไร้อารมณ์ไร้ชีวิตชีวาพร้อมกับการเดินจากไปของนีราพรรณทำใ