บทที่ 83

ขณะที่เอ่ยบอกองครักษ์เจ้าชายฮารีฟร์ก็แย้มยิ้มบางๆ ตรงมุมปากเมื่อหวนคิดถึงความซุกซนของเจ้าชายน้อยทั้งสาม แห่งอัลนูรีน ชารีฟร์เป็นผู้ค้นพบอุโมงค์และพาตนกับซารีฟร์ไปเล่นแอบซ่อนท่านพ่อ เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงเมื่อไม่มีใครเห็นเจ้าชายน้อยทั้งสามเล่นซุกซนอยู่ภายในตำหนักหรือในสวนพฤกษาเหล่าองครักษ์ก็ต

บทที่ 84

“ประมาณนั้นพะยะค่ะ”

“คงใช้เวลาสัก 30 นาทีเห็นจะได้พะยะค่ะ”

อานีสต์เป็นผู้คาดเดาระยะทางส่วนวาอีน์ก็เป็นผู้กำหนดประมาณเวลาสำหรับการเดินทางด้วยอูฐ

“ถ้างั้นไปกันเลย พวกเราต้องกลับมาถึงหมู่บ้านก่อนฟ้าสาง”

เจ้าชายฮารีฟร์เอ่ยสั่งแล้วยกผ้าสีดำปิดปากปิดจมูก กระชับแว่นตาสำหรับการมองในยามค่ำคืนให้

บทที่ 85

มือใหญ่สั่นเทาให้เห็นขณะเอื้อมไปลูบไล้ภาพวาดที่แต่งแต้มเติมสีสันทอดแสงเงาและอารมณ์ของผู้วาดได้อย่างลงตัวสมบูรณ์แบบที่สุด

เจ้าชายฮารีฟร์รู้ว่าสถานที่ในภาพวาดคือสวนพฤกษชาติที่ตนเองเพิ่งวิ่งผ่านก่อนหน้านี้ไม่กี่วินาที ภาพของเด็กผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ดวงตาคมกริบที่นั่งยิ้มแป้นแววตาสดใสฟังท่านพ่อ