บทที่ 34

และเมื่อเพลงรักได้บรรเลงถึงบทสุดท้ายเจ้าชายหนุ่มก็รีบกดริมฝีปากเพื่อปิดกั้นกลืนกินเสียงกรีดร้องแห่งความสุขสมทั้งของตนเองและนีราพรรณไว้ด้วยจุมพิตดื่มด่ำแสนหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งใดๆ ในโลก

“เราชอบเสียงหอบกระเส่าของเจ้า”

เจ้าชายหนุ่มเอ่ยออกมาหลังจากเพลงรักได้จบลงด้วยความสุขสมอิ่มเอิบใจด้วยกันทั้งส

บทที่ 35

เจ้าชายฮารีฟร์เดินกระแทกเท้าตีสีหน้าบูดบึ้งกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้งโดยมีขวดยาเล็กๆ สีชาติดมือมาด้วย ยาเม็ดเล็กสีขาวถูกเทมาจากขวดเม็ดหนึ่งจากนั้นเจ้าชายหนุ่มก็เอาไปยื่นจ่อที่ปากของนีราพรรณพร้อมกับเอ่ยสั่งเสียงห้วน

“กินซะ”

“ยาอะไรคะ”

นีราพรรณขมวดคิ้วโก่งงามเข้าหากันเหลือบสายตามองยาเม็

บทที่ 36

“เอาสิ!...สัมผัสเรา อย่าได้กลัว อย่าได้ต่อต้านความต้องการของตนเอง”

นีราพรรณหลุบสายตามองอกกว้างแข็งแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามและไรขนอ่อนๆ ลางแพ้กำลังลอยมาให้เห็นรำไรเมื่อมือบางมีชีวิตชีวาค่อยๆ แตะแผ่วเบาไปตามอกกว้าง นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนกรีดนิ้ววนเป็นวงกลมโดยรอบก่อนจะสะกิดตรงยอดถันสีเข้ม หญิ