บทที่ 14

นันทิตาได้ยินถ้อยคำตัดพ้อของลูกสาวก็หัวเราะหยันออกมาโดยไม่รู้สึกเดือดร้อนกับปัญหาที่กำลังรอนีราพรรณอยู่ในภายภาคหน้า

“แกจะหาเงินจากไหนมาส่งน้องฝาแฝดของแกเรียนต่อฉันไม่สน และฉันขอสั่งห้ามแกว่าอย่ามายุ่งกับเงินที่ฉันขายโรงแรม”

“น้ำเหนือไม่ได้อยากได้เงินของแม่ แต่น้ำเหนือไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงข

บทที่ 15

การที่คนเหล่านี้เข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังทำให้เขาไม่สามารถปลีกตัวออกไปตามนีราพรรณที่หลบออกจากห้องประชุมเป็นคนแรกได้ พอปลีกตัวออกมาได้แล้วเขาก็รีบตรงดิ่งมายังห้องทำงานของหญิงสาว ห้องทำงานใหญ่หรูหราสมฐานะของท่านประธานโรงแรมดูอ้างว้างปราศจากเรือนร่างของเจ้าของห้อง เขาสั่งให้อานีสต์ไปหาเบอร์มือถือ

บทที่ 16

อานีสต์กลั้นหัวเราะไว้สุดความสามารถจนบ่ากว้างสั่นสะท้าน ใบหน้าหล่อเข้มแดงก่ำไปหมด ถ้าหากเจ้าชายซารีฟร์และองครักษ์คนอื่นๆ มาเห็นเจ้าแห่งอัลนูรีนขโมยภาพของหญิงสาวมาเก็บไว้แนบกายคงได้พากันอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึงเป็นแน่

“หยุดหัวเราะได้แล้วอานีสต์ ขำอะไรกันนักกันหนา“

เจ้าชายฮารีฟร์ต่อว่าองคร