บทที่ 12

นีราพรรณถึงกับผงะถอยหลังหลับตาลงอย่างอดสูเมื่อเห็นสภาพของมารดาขณะที่กำลังยืนตีหน้าบึ้งตึงอยู่ตรงช่องธรณีประตู เส้นผมยาวที่ถูกดัดเป็นลอนสวยเคยจัดทรงอย่างสวยงามบัดนี้ดูยุ่งเหยิงราวกับเพิ่งผ่านมือใครมาสักคน ชุดที่สวมใส่ออกมารับแขกก็คือผ้าขนหนูสีขาวสะอาดที่มารดานำมาพันกายไว้อย่างลวกๆ และเมื่อม

บทที่ 13

นีราพรรณขึ้นไกปืนอย่างใจเย็น ดวงตาแข็งกร้าวโกรธเคืองหน้าตัวเมียที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ปืนในมือถูกลดลงเล็งไปยังของสงวนที่อยู่เบื้องล่าง แต่ดวงตากลมโตสีน้ำตาลยังจับจ้องมองที่ใบหน้าของอติรุธเหมือนเดิม

เสียงขึ้นไกปืนพร้อมกับปลายกระบอกปืนที่เล็งมายังของสงวนกอปรกับท่าทางเอาจริงของนีราพรรณทำให้ผู้ช

บทที่ 14

นันทิตาได้ยินถ้อยคำตัดพ้อของลูกสาวก็หัวเราะหยันออกมาโดยไม่รู้สึกเดือดร้อนกับปัญหาที่กำลังรอนีราพรรณอยู่ในภายภาคหน้า

“แกจะหาเงินจากไหนมาส่งน้องฝาแฝดของแกเรียนต่อฉันไม่สน และฉันขอสั่งห้ามแกว่าอย่ามายุ่งกับเงินที่ฉันขายโรงแรม”

“น้ำเหนือไม่ได้อยากได้เงินของแม่ แต่น้ำเหนือไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึง